Nimfa, czyli kakadu nimfa, to średniej wielkości papuga z charakterystycznym czubkiem, ceniona za łagodny charakter i kontaktowość. To ptak społeczny i czuły, który tworzy silną więź z opiekunem, ale również wymaga sporo uwagi — samotna nimfa bez towarzystwa drugiej nimfy lub dużego zaangażowania człowieka cierpi i może wyrywać sobie pióra. Nimfy są większe i bardziej ruchliwe niż papużki faliste, więc potrzebują większej klatki: minimum około 60 x 60 x 100 cm dla jednego ptaka, a najlepiej woliery. Klatka musi być szeroka i wysoka, z naturalnymi żerdkami, zabawkami i miejscem na swobodny lot poza klatką, który jest dla nimfy konieczny każdego dnia. Czubek nimfy to znakomity wskaźnik nastroju: postawiony pionowo oznacza zaciekawienie lub pobudzenie, ułożony płasko na głowie — strach lub agresję, a luźno opadający do tyłu — spokój i zadowolenie. Nauka odczytywania tej mowy ciała bardzo ułatwia kontakt. Oswajanie nimfy opiera się na cierpliwości i pozytywnych skojarzeniach. Zaczynamy od spokojnej obecności, mówienia, podawania smakołyków (np. kolby prosa) z ręki. Następnie uczymy ptaka wchodzenia na palec (komenda „step up”), zawsze nagradzając. Nimfy są zdolne do nauki gwizdania melodii i prostych słów (samce zwykle bardziej „gadatliwe” i melodyjne), a wspólny czas, mówienie i gwizdanie wzmacniają więź. Nie zmuszamy ptaka do kontaktu, gdy daje sygnały lęku. Specyficzne potrzeby nimf to dużo wapnia (sepia, kostka mineralna) oraz dostęp do światła UVB. Nimfy są podatne na tzw. nocne ataki paniki (night frights) — w ciemności mogą gwałtownie zrywać się do lotu i ranić; pomaga delikatne nocne światełko i spokojne miejsce na nocleg z 10–12 godzinami snu. Nimfy pylą (wytwarzają pyłek piór), więc osoby z alergią powinny to uwzględnić, a klatkę i otoczenie regularnie sprzątać oraz zapewnić ptakowi kąpiele. Prawidłowo utrzymywana nimfa dożywa 15–20 lat — to długoletnie zobowiązanie.
Źródło: ogólna wiedza o utrzymaniu nimf