Pasożyty wewnętrzne, głównie glisty i tasiemce, to powszechny problem zarówno u psów, jak i kotów, a niektóre z nich są groźne także dla człowieka, zwłaszcza dla dzieci (np. glista psia i kocia). Dlatego regularne odrobaczanie jest elementem podstawowej opieki, a nie czynnością robioną tylko wtedy, gdy widać objawy. Wiele zarażonych zwierząt przez długi czas nie wykazuje żadnych symptomów, a robaki w tym czasie podkradają składniki odżywcze i osłabiają organizm. Szczenięta i kocięta odrobacza się najwcześniej, bo bardzo często rodzą się już zarażone lub zarażają się przez mleko matki. Typowo zaczyna się około 2-3 tygodnia życia i powtarza co 2 tygodnie aż do odsadzenia, a potem co miesiąc do około pół roku. Dorosłe zwierzęta odrobacza się zwykle co 3 miesiące, choć częstotliwość warto dostosować do trybu życia: psy jedzące surowe mięso, polujące, mające kontakt z dziką zwierzyną, oraz koty wychodzące i łowiące gryzonie wymagają częstszego odrobaczania, nawet co miesiąc. Suki i kotki przed planowaną ciążą oraz w jej trakcie odrobacza się według zaleceń lekarza. Preparaty dobiera się do gatunku, wagi i wieku zwierzęcia — nigdy nie podaje się psiego preparatu kotu, bo niektóre substancje są dla kotów toksyczne. Dostępne są tabletki, pasty i preparaty typu spot-on. Ważne, by dawkę dopasować do aktualnej wagi i podać całość, bo zaniżona dawka nie działa. Odrobaczanie warto połączyć z ochroną przed pasożytami zewnętrznymi (pchły, kleszcze), bo niektóre pchły przenoszą tasiemca. Przed szczepieniem zwierzę powinno być odrobaczone, bo pasożyty osłabiają odpowiedź immunologiczną. W razie wątpliwości można wykonać badanie kału, które potwierdzi obecność i rodzaj pasożytów i pozwoli dobrać celowane leczenie.
Źródło: ogólne zalecenia parazytologiczne