Pierwsze tygodnie życia noworodków są krytyczne i wymagają stałej, uważnej opieki, choć w naturalnych warunkach większość pracy wykonuje matka. Najważniejsze w pierwszych godzinach jest to, by każde młode napiło się siary — pierwszego mleka bogatego w przeciwciała, które daje noworodkowi odporność. Okno wchłaniania przeciwciał jest krótkie (pierwsze godziny po urodzeniu), dlatego trzeba dopilnować, by słabsze maluchy też dotarły do sutka. Noworodki nie regulują same temperatury ciała, więc kluczowe jest utrzymanie ciepła w gnieździe — wychłodzenie jest dla nich śmiertelnie groźne. Stosuje się ciepłe, ale bezpieczne źródła ciepła i unika przeciągów. Maluchy przez pierwsze tygodnie głównie śpią i ssą; ich masa ciała powinna systematycznie rosnąć, dlatego warto je ważyć — brak przyrostu lub spadek wagi to sygnał alarmowy. W pierwszych dniach matka stymuluje wydalanie przez lizanie; przy odchowie ręcznym (np. odrzuconych młodych) opiekun musi to naśladować, masując delikatnie okolicę krocza wilgotnym wacikiem oraz karmić odpowiednim preparatem mlekozastępczym (nigdy mlekiem krowim), w odpowiednich odstępach, także w nocy. Oczy i uszy otwierają się dopiero po około 1-2 tygodniach, a maluchy zaczynają chodzić i poznawać świat około 3-4 tygodnia. Wtedy też rozpoczyna się stopniowe odsadzanie i wprowadzanie pokarmu stałego (rozmoczona karma dla młodych). To także początek socjalizacji — delikatny kontakt z ludźmi i bodźcami. Odrobaczanie zaczyna się wcześnie, około 2-3 tygodnia, i powtarza regularnie, bo młode bardzo często rodzą się zarażone. Należy obserwować maluchy pod kątem objawów chorób: osłabienia, biegunki, braku apetytu, piszczenia, wychłodzenia — u tak małych zwierząt stan pogarsza się bardzo szybko i każda zwłoka bywa groźna, dlatego w razie wątpliwości kontaktuje się z weterynarzem. Młode powinny zostać przy matce co najmniej do 8 tygodnia (kocięta najlepiej dłużej), bo wcześniejsze odebranie szkodzi zdrowiu i psychice.
Źródło: ogólna wiedza weterynaryjna