Pierwsze tygodnie życia szczeniąt to okres krytyczny, w którym decyduje się ich zdrowie, prawidłowy rozwój i przyszły charakter. Bezpośrednio po porodzie najważniejsze jest, by każde szczenię jak najszybciej zaczęło ssać matkę. Pierwsze mleko, zwane siarą, zawiera przeciwciała chroniące noworodki przed chorobami w pierwszych tygodniach życia, gdy ich własny układ odpornościowy jeszcze nie działa. Okno wchłaniania przeciwciał z siary zamyka się już po kilkunastu godzinach, dlatego wczesne ssanie jest kluczowe. Noworodki rodzą się ślepe, głuche i całkowicie zależne od matki. Nie potrafią same regulować temperatury ciała, dlatego legowisko musi być ciepłe, utrzymywane w pierwszym tygodniu w temperaturze około dwudziestu dziewięciu do trzydziestu jeden stopni, którą stopniowo się obniża. Wychłodzone szczenię przestaje ssać i może szybko osłabnąć. W pierwszych dniach szczenięta jedynie śpią i ssą, a matka pobudza ich oddawanie moczu i kału, wylizując okolicę krocza. Bardzo ważne jest codzienne ważenie maluchów, ponieważ stały przyrost masy jest najlepszym wskaźnikiem zdrowia. Szczenię powinno przybierać na wadze każdego dnia. Jeśli któreś nie rośnie, piszczy, jest wychłodzone lub odpychane od sutków, może wymagać dokarmiania specjalnym preparatem mlekozastępczym dla szczeniąt podawanym przez butelkę lub sondę, nigdy mlekiem krowim. Oczy otwierają się około dziesiątego do czternastego dnia, a słuch pojawia się nieco później. Od około trzeciego tygodnia maluchy zaczynają chodzić, bawić się i poznawać otoczenie. To początek okresu socjalizacji, niezwykle ważnego dla kształtowania zrównoważonego charakteru. Szczenięta powinny stykać się z różnymi bodźcami, dźwiękami, powierzchniami, delikatnym dotykiem ludzi i z rodzeństwem, by uczyć się zachowań społecznych. Około trzeciego do czwartego tygodnia rozpoczyna się stopniowe odsadzanie, czyli wprowadzanie pokarmu stałego. Podaje się rozmoczoną karmę dla szczeniąt lub specjalne papki, początkowo jako dodatek do mleka matki, stopniowo zwiększając ich udział. Pełne odsadzenie następuje zwykle około siódmego do ósmego tygodnia. W tym czasie przeprowadza się też pierwsze odrobaczanie, zwykle już od drugiego do trzeciego tygodnia, powtarzane co dwa tygodnie, a następnie pierwsze szczepienia, najczęściej w wieku sześciu do ośmiu tygodni. Szczenięta nie powinny opuszczać hodowli przed ukończeniem ósmego, a najlepiej dwunastego tygodnia życia, ponieważ kontakt z matką i rodzeństwem w tym okresie jest niezbędny dla ich psychiki. Odpowiedzialny opiekun zapewnia maluchom ciepło, czystość, prawidłowe żywienie, opiekę weterynaryjną oraz bogactwo pozytywnych doświadczeń.
Źródło: Wytyczne pediatrii weterynaryjnej, materiały o socjalizacji szczeniąt