Oswajanie chomika to proces wymagający cierpliwości i konsekwencji — pośpiech i wymuszanie kontaktu cofają postępy o całe tygodnie. Najważniejsza zasada brzmi: szanuj rytm zwierzęcia. Chomiki to gryzonie nocne, więc próby kontaktu podejmujemy wieczorem, gdy są naturalnie aktywne. Budzenie śpiącego chomika w ciągu dnia to częsty błąd, który kończy się ugryzieniem i stresem. Pierwszy etap to przyzwyczajenie do obecności człowieka. Przez pierwsze dni po prostu siedzimy obok klatki, rozmawiamy spokojnym głosem, pozwalamy zwierzęciu zarejestrować nasz zapach. Drugi etap to budowanie skojarzenia człowieka z czymś przyjemnym — podajemy smakołyki przez kraty, a potem na otwartej dłoni włożonej do klatki. Kładziemy nieruchomą rękę na ściółce i czekamy, aż chomik sam podejdzie z ciekawości. Nie gonimy go i nie łapiemy od góry — w naturze drapieżniki atakują z góry, więc taki ruch wywołuje panikę. Kolejny krok to zachęcenie chomika, by sam wszedł na dłoń po smakołyk. Z czasem podnosimy go nisko nad ściółką (na wypadek upadku), na początku tylko na kilka sekund. Nigdy nie ściskamy zwierzęcia i nie unosimy wysoko. Bezpieczniejszą metodą na początek jest przenoszenie chomika w kubku lub tunelu. Jeśli chomik ugryzie, nie reagujemy gwałtownym ruchem — często to reakcja na zapach jedzenia na rękach, dlatego zawsze myjemy ręce przed kontaktem. Cały proces może trwać od dwóch tygodni do dwóch miesięcy, w zależności od charakteru zwierzęcia i gatunku — chomiki syryjskie zwykle łatwiej się oswajają niż ruchliwe i płochliwe karłowate, zwłaszcza Roborowskiego, które bywają „do oglądania, nie do głaskania”. Klucz to codzienne, krótkie, pozytywne sesje. Cierpliwy opiekun zostaje nagrodzony zaufaniem zwierzęcia, które samo wychodzi na powitanie.
Źródło: ogólna wiedza o behawiorze chomików