Króliki to zwierzęta społeczne, które najlepiej czują się w towarzystwie drugiego królika — samotny królik, nawet przy dużej uwadze człowieka, często cierpi. Idealnym układem jest para wysterylizowanej samicy i wykastrowanego samca; zabiegi są tu niezbędne, bo niesterylizowane króliki bywają agresywne, znaczą teren i niekontrolowanie się rozmnażają. Para tej samej płci jest możliwa, ale trudniejsza do utrzymania w zgodzie. Łączenie królików (tzw. bonding) to proces wymagający cierpliwości i ostrożności. Króliki są terytorialne, więc nigdy nie łączymy ich na terytorium jednego z nich — wybieramy zupełnie neutralną, nieznaną obu zwierzętom przestrzeń. Zaczynamy od zapoznawania przez przegrodę, potem krótkich, nadzorowanych spotkań na neutralnym gruncie, stopniowo wydłużanych. Drobne pościgi, „zaloty” i ustalanie hierarchii są normalne; reagujemy dopiero przy realnej walce. Po udanym połączeniu króliki iskają się nawzajem, leżą obok siebie i razem jedzą — to oznaka prawdziwej więzi. Proces może trwać od kilku dni do wielu tygodni. Oswajanie królika z człowiekiem opiera się na zrozumieniu, że to zwierzę-ofiara, które nie lubi być chwytane ani unoszone w górę. Zamiast podnosić, schodzimy do poziomu królika — siadamy na podłodze i pozwalamy mu podejść z ciekawości. Smakołyki z ręki, spokojny głos i regularna obecność budują zaufanie. Z czasem królik zacznie sam przychodzić, domagać się głaskania (najchętniej po głowie i czole) i okazywać sympatię, np. trącając nosem czy kładąc się obok. Podnoszenie, jeśli konieczne (np. na wizytę u weterynarza), wykonujemy pewnie, podtrzymując klatkę piersiową i zad, nigdy za uszy ani za kark. Zaufanie zdobyte cierpliwie procentuje przez całe długie życie królika.
Źródło: ogólna wiedza o behawiorze królików