Oswajanie gryzonia to proces wymagający cierpliwości, łagodności i zrozumienia, że dla małego zwierzęcia człowiek początkowo jest ogromnym, potencjalnie groźnym drapieżnikiem. Najważniejsza zasada brzmi: oswajanie odbywa się stopniowo i na warunkach zwierzęcia, nigdy na siłę. Zaczyna się od dania nowemu pupilowi kilku dni spokoju na aklimatyzację w klatce, bez prób łapania. Następnie przyzwyczaja się go do swojej obecności i głosu — mówiąc spokojnie w pobliżu klatki. Kolejny etap to przyzwyczajenie do zapachu dłoni: wkłada się rękę do klatki bez ruchu, pozwalając zwierzęciu samodzielnie ją zbadać. Bardzo skuteczne jest podawanie smakołyków z ręki, dzięki czemu gryzoń kojarzy dłoń z czymś przyjemnym. Dopiero gdy zwierzę bez lęku wchodzi na rękę po przysmak, można próbować je delikatnie podnosić, najlepiej nisko nad podłożem, by ewentualny upadek nie skończył się urazem. Sposób chwytania zależy od gatunku i jest kluczowy dla bezpieczeństwa. Chomika podnosi się obiema dłońmi złożonymi w miseczkę, nigdy nie budząc go gwałtownie, bo zaskoczony może ugryźć. Myszoskoczka i degu nigdy nie chwyta się za ogon — u myszoskoczka skóra ogona może się zsunąć, a u degu ogon łatwo ulega urazowi i odrzuceniu. Myszy można delikatnie przytrzymać u nasady ogona, podpierając ciało. Świnkę morską podnosi się obiema rękami: jedną pod klatką piersiową, drugą podpierając zad, bo to ciężkie i kruche w kręgosłupie zwierzę. Szynszylę chwyta się delikatnie u nasady ogona z podtrzymaniem ciała, unikając ściskania, które prowokuje zrzucenie futra. Podczas obsługi zawsze pracuje się nisko, najlepiej siedząc, by upadek nie był groźny, i unika gwałtownych ruchów oraz głośnych dźwięków. Trzeba czytać mowę ciała: nastroszone futro, sztywnienie, pisk, próby ucieczki lub odwracanie się tyłem to sygnały stresu, przy których należy odpuścić. Nigdy nie karze się gryzonia ani nie krzyczy — to niszczy zaufanie i potęguje lęk. Dzieci powinny obsługiwać gryzonie tylko pod nadzorem dorosłego. Regularny, krótki, codzienny kontakt buduje więź skuteczniej niż rzadkie, długie sesje. Z czasem wiele gryzoni — zwłaszcza szczury, fretki, myszoskoczki i degu — nawiązuje wyraźną więź z opiekunem, rozpoznaje go i samo przychodzi na powitanie. Cierpliwość jest tu najważniejszym narzędziem: jeden wystraszony lub bolesny chwyt potrafi cofnąć tygodnie oswajania.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o behawiorze małych ssaków