Panleukopenia kotów, nazywana też tyfusem kocim lub kocią parwowirozą, to bardzo zaraźliwa i często śmiertelna choroba wirusowa. Wywołuje ją parwowirus kotów, blisko spokrewniony z parwowirusem psów, niezwykle odporny na warunki środowiskowe i przetrwający w otoczeniu przez długi czas. Wirus atakuje szybko dzielące się komórki: nabłonek jelit, szpik kostny oraz, u kociąt zakażonych w łonie matki, móżdżek. Najbardziej zagrożone są nieszczepione kocięta i młode koty, a choroba szczególnie groźnie szerzy się w skupiskach zwierząt. Zakażenie następuje drogą pokarmową, przez kontakt z odchodami chorego kota lub skażonym środowiskiem, przedmiotami i rękami. Objawy pojawiają się nagle i obejmują wysoką gorączkę, silną apatię, brak apetytu, wymioty oraz wodnistą, czasem krwistą biegunkę prowadzącą do szybkiego, groźnego odwodnienia. Charakterystyczny jest gwałtowny spadek liczby białych krwinek, od którego pochodzi nazwa choroby. Kocięta zakażone przed urodzeniem mogą rodzić się z zaburzeniami koordynacji ruchowej wskutek niedorozwoju móżdżku. Diagnozę stawia się na podstawie objawów, badania krwi wykazującego spadek leukocytów oraz szybkiego testu z kału. Nie ma leku niszczącego wirus, dlatego leczenie jest intensywne i podtrzymujące: nawadnianie dożylne, leki przeciwwymiotne, antybiotyki przeciw wtórnym zakażeniom oraz troskliwa opieka. Liczy się czas — im szybciej rozpocznie się terapię, tym większa szansa na przeżycie. Do weterynarza należy zgłosić się natychmiast po zauważeniu gorączki, wymiotów i biegunki u kota, zwłaszcza młodego i nieszczepionego. Najskuteczniejszą profilaktyką jest szczepienie, zaczynane u kociąt i regularnie powtarzane, oraz dokładna dezynfekcja środowiska po kontakcie z chorym zwierzęciem.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób zakaźnych kotów