Papuga falista (papużka falista) to mała, towarzyska papuga, która wbrew obiegowej opinii nie jest „zwierzęciem łatwym dla każdego” — ma realne potrzeby społeczne, ruchowe i psychiczne. Pierwsza zasada: papużki to ptaki stadne i pojedynczy osobnik trzymany bez towarzystwa innej papużki potrzebuje ogromnej ilości uwagi człowieka, by się nie zanudzić. Dla większości opiekunów lepszym rozwiązaniem jest para lub małe stadko. Klatka powinna być przede wszystkim szeroka, bo papużki latają w poziomie, a nie pionie. Dla pary minimalne wymiary to około 80 x 40 x 50 cm, ale im większa, tym lepiej; idealna jest woliera. Rozstaw prętów nie powinien przekraczać 1–1,2 cm. W klatce umieszczamy żerdki o różnych średnicach (najlepiej naturalne gałązki, które ćwiczą stopy i ścierają pazury), miski na pokarm i wodę, kąpielisko oraz zabawki. Plastikowe, gładkie żerdki tej samej grubości szkodzą stopom. Wzbogacanie środowiska jest kluczowe — papużki są inteligentne i szybko się nudzą. Zabawki do gryzienia, huśtawki, drabinki, dzwonki, zabawki typu foraging (ukrywanie jedzenia), świeże gałązki, sznurki do szarpania, a przede wszystkim codzienny swobodny lot poza klatką w zabezpieczonym pomieszczeniu. Latanie to dla papugi nie luksus, lecz konieczność zdrowotna. Pokój trzeba zabezpieczyć: zasłonić okna i lustra, usunąć trujące rośliny, garnki z teflonem (opary przegrzanego teflonu są dla ptaków śmiertelne!), wyłączyć wentylatory. Optymalna temperatura to 18–25°C, bez przeciągów i bezpośredniego słońca przez cały dzień (musi być dostęp do cienia). Papużki potrzebują regularnego rytmu dnia z około 10–12 godzinami nieprzerwanego snu w ciemności i ciszy — w razie potrzeby klatkę przykrywamy na noc. Dym tytoniowy, świece zapachowe, aerozole i opary kuchenne są dla wrażliwego układu oddechowego ptaków bardzo niebezpieczne.
Źródło: ogólna wiedza o utrzymaniu papużek falistych