Pleśniawka to potoczna nazwa saprolegniozy, czyli zakażenia grzybami wodnymi z rodzaju Saprolegnia i pokrewnymi. To grzyby oportunistyczne, które atakują przede wszystkim ryby już osłabione — zranione, po przebytych chorobach, przemarznięte lub żyjące w brudnej wodzie. Same w sobie rzadko są pierwotną przyczyną problemu, lecz wtórnym najeźdźcą wykorzystującym uszkodzoną barierę śluzu i naskórka. Objawy są łatwe do rozpoznania: na ciele, płetwach, pyszczku lub w okolicy ran pojawiają się białoszare, watowate, puszyste naloty przypominające kłębki bawełny lub watę. Grzybnia może też zaatakować ikrę, która pokrywa się białym, puchatym kożuchem — to częsty problem w akwariach hodowlanych. Zaatakowane ryby tracą apetyt, stają się ospałe, a rozrastająca się grzybnia uszkadza tkanki i może prowadzić do śmierci. Diagnoza opiera się na charakterystycznym wyglądzie nalotu; pod mikroskopem widać rozgałęzione strzępki grzybni. W leczeniu kluczowe jest usunięcie pierwotnej przyczyny — poprawa jakości wody, usunięcie resztek pokarmu i obumarłych szczątków organicznych, które są pożywką dla grzybów. Stosuje się kąpiele lecznicze z zielenią malachitową, błękitem metylenowym lub gotowymi preparatami przeciwgrzybiczymi. Przy pojedynczych rybach skuteczne bywają krótkie kąpiele w roztworze soli. Zagrzybioną ikrę chroni się dodając do wody błękit metylenowy i usuwając martwe, zbielałe jaja. Profilaktyka to utrzymanie czystej, dobrze filtrowanej wody, unikanie urazów ryb podczas transportu i odłowu, szybkie reagowanie na rany i wrzody oraz niedopuszczanie do przegęszczenia obsady. Zdrowa, niezestresowana ryba z nieuszkodzonym śluzem jest praktycznie odporna na pleśniawkę.
Źródło: Ogólna wiedza akwarystyczna o grzybicach ryb