Podłoże to coś więcej niż dekoracja dna terrarium - pełni funkcje praktyczne: reguluje wilgotność, umożliwia kopanie i ukrywanie się, wchłania odchody i wpływa na higienę całego środowiska. Dobór podłoża zależy przede wszystkim od typu terrarium i zwyczajów gatunku. Do terrariów wilgotnych i tropikalnych najlepiej sprawdza się włókno kokosowe (chips lub humus), które świetnie magazynuje i powoli oddaje wilgoć, a także torf, mech sphagnum i specjalne mieszanki bioaktywne z dodatkiem mikroorganizmów i drobnych bezkręgowców rozkładających odchody. Do terrariów pustynnych stosuje się sypkie podłoża imitujące naturalny grunt suchych terenów, mieszanki gliniasto-piaszczyste, które utrzymują kształt nor i są bezpieczne, jeśli zwierzę przypadkiem coś połknie. Tu rodzi się jedno z najważniejszych ostrzeżeń: czysty, drobny piasek (zwłaszcza tzw. piasek wapienny lub kalcytowy) bywa niebezpieczny, bo gady połykają go z pokarmem, co może prowadzić do zatkania jelit (impakcji), groźnego dla życia. Dla niektórych gatunków, zwłaszcza młodych osobników i węży, najbezpieczniejsze są podłoża proste i niespożywalne: papierowy ręcznik, gazety, gotowe maty terraryjne czy podłoże z kory. Stanowczo odradza się żwirek dla kotów, kawałki cedru i sosny (toksyczne olejki eteryczne) oraz wszelkie ostre lub pylące materiały. Grubość warstwy dobieramy do potrzeb - gatunki kopiące, jak żółw stepowy, achatina czy niektóre jaszczurki, potrzebują grubej warstwy umożliwiającej zakopanie się, a samice wielu gadów potrzebują podłoża, w którym złożą jaja. Podłoże wymaga regularnej higieny: usuwania odchodów na bieżąco (spot cleaning) oraz okresowej wymiany całości, zależnie od typu - bioaktywne podłoża dzięki organizmom rozkładającym potrafią funkcjonować długo bez całkowitej wymiany. Wybierając podłoże, zawsze stawiamy bezpieczeństwo i naturalność warunków ponad walory wizualne.
Źródło: opracowanie własne