Pomór królików, czyli krwotoczna choroba królików (RHD, ang. Rabbit Haemorrhagic Disease), to wysoce zaraźliwa i niezwykle śmiertelna choroba wirusowa, wywoływana przez kaliciwirusa (RHDV, w tym groźny wariant RHDV2). Dotyczy królików domowych i dzikich, nie jest groźna dla człowieka ani innych gatunków zwierząt. Wirus jest bardzo odporny w środowisku i rozprzestrzenia się błyskawicznie: przez bezpośredni kontakt, wydaliny, zanieczyszczoną paszę, ściółkę, wodę, sprzęt, ubranie i ręce opiekuna, a także przez owady (muchy, komary). Choroba uszkadza wątrobę i wywołuje rozsiane krwawienia wewnętrzne. Przebieg bywa tak gwałtowny (postać nadostra), że królik ginie nagle, bez wcześniejszych objawów — czasem znajduje się martwe, dobrze odżywione zwierzę, niekiedy z krwistym wyciekiem z nosa. W postaci ostrej pojawiają się: wysoka gorączka, apatia, brak apetytu, trudności w oddychaniu, drgawki, krwawienia z nosa, krew w moczu. Śmiertelność jest bardzo wysoka, sięgająca niemal 100%. Diagnoza opiera się na obrazie klinicznym, sytuacji epidemiologicznej i badaniach laboratoryjnych (najczęściej pośmiertnych). Skutecznego leczenia praktycznie nie ma — terapia jest jedynie objawowa i zwykle nieskuteczna, dlatego cała strategia opiera się na zapobieganiu. Najważniejsza jest szczepionka — dostępne są preparaty chroniące przed klasycznym RHDV i wariantem RHDV2, podawane regularnie według zaleceń weterynarza. Uzupełniająco: izolacja od dzikich królików, zwalczanie owadów (siatki na owady), rygorystyczna higiena, kwarantanna nowych zwierząt i dezynfekcja. Regularne szczepienie to jedyny realnie skuteczny sposób ochrony pupila.
Źródło: Ogólna wiedza weterynaryjna o chorobach wirusowych królików