Hodowla zwierząt egzotycznych podlega w Polsce i Unii Europejskiej regulacjom prawnym, których nieznajomość nie zwalnia z odpowiedzialności i może skutkować poważnymi konsekwencjami, łącznie z konfiskatą zwierzęcia i karami. Najważniejszym aktem międzynarodowym jest CITES - Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem. CITES dzieli gatunki na załączniki według stopnia zagrożenia. Załącznik I obejmuje gatunki najbardziej zagrożone, których handel komercyjny jest praktycznie zakazany. Załącznik II to gatunki, które mogą stać się zagrożone - ich handel jest dozwolony, ale wymaga odpowiednich zezwoleń i dokumentów. W praktyce w Unii Europejskiej obowiązują rozporządzenia wdrażające CITES z własnym podziałem na aneksy (A, B, C, D), gdzie aneks A jest najbardziej restrykcyjny. Dla terrarysty oznacza to, że kupując zwierzę objęte ochroną CITES, należy otrzymać od sprzedawcy odpowiednie dokumenty potwierdzające legalne pochodzenie - dla najściślej chronionych gatunków jest to tzw. świadectwo (dokument unijny dla aneksu A). Te dokumenty trzeba zachować, bo dowodzą, że zwierzę nie pochodzi z nielegalnego odłowu. Wiele popularnych gatunków terraryjnych pochodzi z hodowli i jest stosunkowo łatwo dostępnych, ale nawet wśród nich część figuruje w załącznikach CITES (np. niektóre kameleony, żółwie, węże). Osobnym zagadnieniem są gatunki inwazyjne obce (IGO) - lista unijna obejmuje m.in. żółwia czerwonolicego, którego sprzedaż, hodowla i rozmnażanie są ograniczone, a absolutnie zakazane jest wypuszczanie takich zwierząt do środowiska. Dotyczy to także achatiny i innych potencjalnie inwazyjnych organizmów - nadmiar jaj czy osobników należy utylizować humanitarnie, nigdy nie wolno ich uwalniać do natury. W Polsce ochronie podlegają również rodzime gatunki płazów i gadów (traszki, rzekotka drzewna, jaszczurki, żmije), których nie wolno pozyskiwać z natury ani przetrzymywać bez zezwolenia. Przed zakupem każdego egzotycznego zwierzęcia warto sprawdzić jego status prawny, kupować wyłącznie u sprawdzonych, legalnych źródeł, żądać dokumentów i zachować rachunki. Odpowiedzialna terrarystyka to nie tylko troska o pojedyncze zwierzę, ale też o ochronę dzikich populacji i rodzimej przyrody.
Źródło: opracowanie własne, regulacje CITES, rozporządzenia UE, polskie prawo ochrony przyrody