Przewlekła niewydolność nerek to jedno z najczęstszych schorzeń starszych kotów, występuje także u psów. Polega na stopniowej, nieodwracalnej utracie czynnej tkanki nerkowej. Nerki odpowiadają za oczyszczanie krwi z toksyn, gospodarkę wodną, regulację ciśnienia i produkcję ważnych hormonów. Gdy ich wydolność spada, w organizmie kumulują się szkodliwe produkty przemiany materii. Choroba rozwija się podstępnie, latami, a pierwsze objawy pojawiają się dopiero, gdy zniszczeniu uległa większość miąższu. To dlatego nazywana jest cichą chorobą. Typowe sygnały to wzmożone pragnienie i oddawanie dużych ilości jasnego moczu, stopniowy spadek apetytu i masy ciała, apatia, matowa sierść, wymioty, nieprzyjemny zapach z pyska oraz owrzodzenia jamy ustnej. Często towarzyszy temu nadciśnienie i niedokrwistość. Rozpoznanie stawia się na podstawie badań krwi, w których stwierdza się podwyższony mocznik, kreatyninę i wskaźnik SDMA, oraz badania moczu wykazującego jego niską gęstość i obecność białka. Pomocne są też pomiar ciśnienia i badanie obrazowe nerek. Choroby nie da się wyleczyć, ale można znacznie spowolnić jej postęp i poprawić komfort życia. Podstawą jest specjalna dieta nerkowa o obniżonej zawartości fosforu i odpowiednio dobranym białku, stałe nawadnianie, leki obniżające ciśnienie i fosfor, a przy nasileniu objawów płynoterapia. Do weterynarza należy się zgłosić, gdy starszy kot lub pies zaczyna dużo pić, chudnie, traci apetyt lub wymiotuje. U zwierząt powyżej siódmego roku życia warto wykonywać profilaktyczne badania krwi i moczu raz w roku. Profilaktyka obejmuje stały dostęp do świeżej wody, dietę dobrej jakości, dbanie o nawodnienie oraz regularne badania kontrolne pozwalające wykryć chorobę wcześnie.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób nerek zwierząt