Ptasia grypa to wysoce zaraźliwa choroba wirusowa ptaków, wywoływana przez wirusy grypy typu A, w tym szczególnie zjadliwe podtypy wysoce patogenne (HPAI, np. H5N1). Dotyka drób, ptaki dzikie (zwłaszcza wodne, będące naturalnym rezerwuarem) oraz ptaki ozdobne. Niektóre szczepy mają potencjał zoonotyczny — w rzadkich przypadkach mogą zakażać ludzi — dlatego choroba jest ściśle monitorowana i podlega obowiązkowi zgłaszania. Wirus przenosi się przez wydzieliny, kał, kontakt z zakażonymi ptakami (często dzikimi), zanieczyszczoną paszę, wodę, sprzęt, obuwie i ludzi. Objawy postaci wysoce zjadliwej są dramatyczne i gwałtowne: nagła, masowa śmiertelność w stadzie (czasem bez wcześniejszych objawów), apatia, brak apetytu, gwałtowny spadek nieśności, objawy oddechowe (duszność, charczenie, wyciek z nozdrzy), obrzęk i zasinienie grzebienia, dzwonków i głowy, wybroczyny na nogach, biegunka, objawy nerwowe (skręcanie szyi, niezborność). Postać niskozjadliwa bywa łagodniejsza. Diagnoza wymaga badań laboratoryjnych (wykrycie i identyfikacja wirusa) i jest domeną służb weterynaryjnych. Leczenia nie ma — przy potwierdzeniu HPAI stosuje się prawne procedury zwalczania ognisk. Cała ochrona opiera się na bioasekuracji: niedopuszczanie kontaktu drobiu z dzikim ptactwem (zamknięcie ptaków, zabezpieczenie wybiegów siatkami), osobne karmienie i pojenie poza zasięgiem dzikich ptaków, dezynfekcja wejść, ograniczenie dostępu obcych osób, kwarantanna nowych ptaków, higiena rąk i obuwia oraz natychmiastowe zgłaszanie zwiększonych padnięć i objawów powiatowemu lekarzowi weterynarii. Dla każdego hodowcy bioasekuracja to absolutna podstawa.
Źródło: Ogólna wiedza weterynaryjna o grypie ptaków