Ropnie to częsty problem gadów — jaszczurek, żółwi i węży — będący wynikiem miejscowego zakażenia bakteryjnego. Specyfika gadów polega na tym, że ich ropa nie jest płynna jak u ssaków, lecz gęsta, serowata i twarda, dlatego ropień przybiera postać wyraźnego, otorbionego guza, który zwykle nie pęka samoistnie i wymaga interwencji weterynaryjnej. Ropnie powstają najczęściej w następstwie urazów (otarcia, zranienia o elementy terrarium, ugryzienia podczas karmienia żywym pokarmem lub walk), ukąszeń, infekcji jamy ustnej (np. po MBD czy uszkodzeniu zębów), zakażeń uszu (typowe u żółwi — ropień ucha jako widoczne wybrzuszenie za okiem) oraz w warunkach złej higieny i nieodpowiednich parametrów terrarium osłabiających odporność. Objawy to wyczuwalne lub widoczne, twarde, kuliste zgrubienia pod skórą w dowolnym miejscu ciała, czasem zaczerwienienie i ocieplenie okolicy, obrzęk, a przy ropniach w jamie ustnej — trudności w jedzeniu, ślinienie, nieprzyjemny zapach. Gad może być osowiały i mniej aktywny. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym, czasem nakłuciu (cytologia, posiew z antybiogramem) i RTG oceniającym, czy zakażenie nie sięga kości. Leczenie jest zwykle chirurgiczne: weterynarz nacina ropień, usuwa całą zbitą masę ropną wraz z torebką, przepłukuje i odkaża ranę, zostawiając ją do gojenia przez ziarninowanie, oraz włącza antybiotyk dobrany do posiewu i leczenie przeciwbólowe. Samo podanie antybiotyku bez usunięcia ropy zwykle nie wystarcza. Profilaktyka to bezpieczne, pozbawione ostrych elementów terrarium, unikanie karmienia żywym, agresywnym pokarmem, dobra higiena, prawidłowe parametry (temperatura, wilgotność, UVB) utrzymujące odporność oraz szybkie reagowanie na rany i otarcia.
Źródło: Ogólna wiedza weterynaryjna o chorobach gadów