Rozmnażanie gryzoni wydaje się proste, bo wiele gatunków jest bardzo płodnych, ale odpowiedzialna hodowla wymaga wiedzy, planowania i zapewnienia domów dla potomstwa. Pierwszym krokiem jest świadomość, jak szybko gryzonie się rozmnażają: myszy i szczury dojrzewają płciowo już w wieku kilku tygodni, a ciąża trwa krótko (u myszy i szczurów około trzech tygodni, u chomika syryjskiego rekordowo około 16 dni). Oznacza to, że nierozdzielenie młodych według płci w porę prowadzi do lawinowego, niekontrolowanego rozmnażania, w tym kryć wsobnych i ciąż u zbyt młodych samic. Dlatego pierwsza zasada brzmi: jeśli nie planujesz miotów, trzymaj zwierzęta w grupach jednopłciowych lub po sterylizacji. Inne gatunki mają długie ciąże i rodzą młode rozwinięte (zagniazdowniki): świnka morska około 59-72 dni, szynszyla około 111 dni, koszatniczka i degu około 90 dni — ich młode rodzą się owłosione, widzące i zdolne do poruszania. U świnki morskiej kluczowa jest zasada krycia samicy przed siódmym-ósmym miesiącem życia, bo później kości miednicy zrastają się i naturalny poród staje się niemożliwy oraz groźny dla życia. W okresie ciąży samica potrzebuje spokoju, dobrej diety i większej ilości białka oraz wapnia. Po porodzie najważniejsza zasada to nie przeszkadzać: zestresowana samica wielu gatunków (zwłaszcza chomik) potrafi porzucić lub zjeść młode. Nie dotyka się gniazda ani noworodków przez pierwsze dni, a klatkę czyści się minimalnie. Młode gatunków gniazdowych rodzą się nagie, ślepe i całkowicie zależne od matki; oczy otwierają po około dwóch tygodniach. Odsadzenie od matki następuje zwykle około trzeciego-czwartego tygodnia, a u świnek morskich nawet wcześniej, bo szybko zaczynają jeść stały pokarm. W tym momencie konieczne jest rozdzielenie młodych według płci, by uniknąć kryć między rodzeństwem. Trzeba też pamiętać, że wiele samic wchodzi w ruję tuż po porodzie i może ponownie zajść w ciążę natychmiast — dlatego samca odseparowuje się jeszcze przed urodzeniem młodych. Odpowiedzialny hodowca dba o dobór niespokrewnionych, zdrowych osobników (unikanie wad genetycznych i niebezpiecznego krzyżowania spokrewnionych gatunków, jak chomik Campbella z dżungarskim), zapewnia odpowiednią liczbę domów docelowych i nie traktuje rozmnażania jako sposobu na zysk. Jeśli celem nie jest świadoma, planowa hodowla, najrozsądniejszym wyborem jest po prostu unikanie rozmnażania.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy hodowlanej o małych ssakach