Rozmnażanie zwierząt to poważna odpowiedzialność, a nie sposób na szybki zysk czy "danie psu/kotu doświadczenia macierzyństwa", jak głoszą mity — zwierzęta nie potrzebują mieć potomstwa, by być zdrowe i szczęśliwe. Odpowiedzialna hodowla zaczyna się od decyzji, czy dana samica i samiec w ogóle powinny być rozmnażane: powinny być zdrowe, dojrzałe, mieć właściwy temperament i przejść badania w kierunku chorób dziedzicznych typowych dla rasy oraz być wolne od chorób zakaźnych. Suki nie należy kryć przy pierwszej cieczce; rozmnaża się je dopiero po osiągnięciu pełnej dojrzałości, z odpowiednimi przerwami między miotami dla regeneracji. Ciąża u suki trwa około 63 dni, podobnie u kotki (około 63-67 dni). W czasie ciąży samica wymaga zwiększonego, dobrze zbilansowanego żywienia, zwłaszcza w drugiej połowie, spokoju, ograniczenia nadmiernego wysiłku oraz konsultacji weterynaryjnych. Warto wcześniej potwierdzić ciążę u lekarza (badanie USG) i ustalić przybliżony termin porodu. Przed porodem przygotowuje się ciche, ciepłe, ustronne miejsce (kojec porodowy), do którego samica przywyka. Poród (akcja porodowa) zwykle przebiega naturalnie, ale opiekun powinien znać objawy komplikacji wymagających pilnej pomocy: silne skurcze bez efektu przez dłuższy czas, ciemnozielona lub krwista wydzielina bez rodzenia się młodych, wyraźne wyczerpanie czy ból samicy. Należy mieć przygotowany kontakt do weterynarza dyżurnego. Po porodzie samicę i młode obserwuje się pod kątem zdrowia, karmienia i ewentualnych zakażeń. Trzeba też uczciwie zaplanować przyszłość miotu: znalezienie odpowiedzialnych domów, odrobaczanie, pierwsze szczepienia i niewydawanie młodych za wcześnie. Jeśli opiekun nie planuje świadomej hodowli, najrozsądniejszym i prozdrowotnym rozwiązaniem jest sterylizacja lub kastracja, która zapobiega niechcianym miotom oraz wielu chorobom (m.in. nowotworom i ropomaciczu).
Źródło: ogólna wiedza weterynaryjna i zootechniczna