Rozmnażanie psów to odpowiedzialne przedsięwzięcie, które wymaga wiedzy, przygotowania i dbałości o zdrowie zarówno suki, jak i przyszłych szczeniąt. Nie należy podejmować decyzji o rozmnażaniu pochopnie, kierując się chęcią zysku czy mylnym przekonaniem, że każda suka powinna raz urodzić. Pierwszym krokiem jest ocena, czy oboje rodzice spełniają warunki do reprodukcji. Suka i pies powinni być zdrowi, mieć odpowiedni wiek, dobry charakter i przejść badania pod kątem chorób dziedzicznych typowych dla rasy, takich jak dysplazja stawów, choroby oczu czy schorzenia genetyczne wykrywane testami DNA. Suka nie powinna być kryta przy pierwszej cieczce, ponieważ jest wtedy jeszcze niedojrzała. Optymalny wiek pierwszego krycia to zwykle druga lub trzecia cieczka, czyli okolice osiemnastego do dwudziestego czwartego miesiąca życia, zależnie od rasy. Cykl rujowy suki dzieli się na cztery fazy: proestrus, czyli okres przedrujowy z krwawieniem trwający około dziewięciu dni, estrus, czyli właściwa ruja z gotowością do krycia, metestrus oraz anestrus, czyli faza spoczynku. Najlepszy czas na krycie ustala się obserwując zachowanie suki, kolor i konsystencję wydzieliny, a najpewniej badaniem poziomu progesteronu przez lekarza weterynarii, co pozwala precyzyjnie określić moment owulacji. Krycie zwykle powtarza się po jednym lub dwóch dniach dla zwiększenia szans zapłodnienia. Ciąża u suki trwa średnio od pięćdziesięciu ośmiu do sześćdziesięciu pięciu dni, licząc od krycia, choć dokładniej liczy się ją od owulacji. Pierwsze tygodnie często nie dają widocznych objawów. Potwierdzenie ciąży możliwe jest badaniem ultrasonograficznym około dwudziestego piątego dnia, a liczbę płodów najlepiej określa zdjęcie rentgenowskie wykonane po pięćdziesiątym piątym dniu, gdy widoczne są już szkielety szczeniąt. W trakcie ciąży suka stopniowo nabiera masy, jej brzuch się powiększa, a sutki nabrzmiewają. W drugiej połowie ciąży zwiększa się zapotrzebowanie na energię i składniki odżywcze, dlatego stopniowo przechodzi się na karmę dla szczeniąt lub specjalną karmę dla suk ciężarnych, bogatą w białko, wapń i kwasy tłuszczowe. Posiłki podaje się częściej, lecz w mniejszych porcjach, ponieważ rosnąca macica uciska żołądek. Ruch powinien być umiarkowany, bez forsowania, ale regularny dla utrzymania kondycji. Należy unikać leków i szczepień bez konsultacji z weterynarzem. W ostatnim tygodniu ciąży przygotowuje się ciche, ciepłe i czyste miejsce na poród, zwane kojcem porodowym. Odpowiedzialny opiekun przez cały okres pozostaje w stałym kontakcie z lekarzem weterynarii.
Źródło: Wytyczne lekarsko-weterynaryjne dotyczące rozrodu psów, materiały Związku Kynologicznego w Polsce