Socjalizacja to proces oswajania szczeniaka ze światem: ludźmi, innymi zwierzętami, dźwiękami, powierzchniami i sytuacjami. Ma ona decydujący wpływ na to, czy pies wyrośnie na zrównoważonego, pewnego siebie dorosłego, czy na zwierzę lękliwe lub agresywne. Kluczowy jest tzw. okres socjalizacji, przypadający mniej więcej między 3 a 12-16 tygodniem życia — to wtedy mózg szczeniaka najłatwiej przyswaja nowe bodźce jako bezpieczne i normalne. Doświadczenia (lub ich brak) z tego okresu rzutują na całe życie. W praktyce socjalizacja polega na stopniowym, pozytywnym wystawianiu szczeniaka na różnorodne bodźce: spotkania z różnymi ludźmi (dziećmi, mężczyznami, osobami w czapkach, z parasolami), kontakt ze zdrowymi, zaszczepionymi i przyjaznymi psami, dźwięki miasta, odgłosy odkurzacza, ruch uliczny, różne podłoża, jazda samochodem, winda. Ważne, by każde nowe doświadczenie było dla psa pozytywne lub neutralne — przeciążenie i straszne przeżycia mogą zaszkodzić bardziej niż brak ekspozycji. Należy obserwować psa i nie zmuszać go; jeśli się boi, trzeba zwiększyć dystans i obniżyć intensywność. Problem praktyczny to fakt, że okres socjalizacji częściowo pokrywa się z okresem przed pełnym uodpornieniem przez szczepienia. Rozwiązaniem jest socjalizacja kontrolowana: kontakt z pewnymi, zdrowymi psami, noszenie szczeniaka w miejsca publiczne, wożenie samochodem, zapraszanie gości do domu — zamiast całkowitej izolacji, która jest gorsza w skutkach. Dobrym pomysłem są zajęcia w przedszkolu dla szczeniąt prowadzone przez doświadczonego trenera. Socjalizacja to nie jednorazowe wydarzenie, lecz proces — także po okresie krytycznym warto nadal dostarczać psu pozytywnych doświadczeń. Dobrze zsocjalizowany pies jest spokojniejszy, łatwiejszy w prowadzeniu i bezpieczniejszy dla otoczenia.
Źródło: ogólna wiedza kynologiczna i behawioralna