Pies, podobnie jak człowiek, z wiekiem zmienia się fizycznie i psychicznie, a odpowiednia opieka pozwala mu przeżyć jesień życia w komforcie i godności. Moment, w którym pies staje się seniorem, zależy od rasy i wielkości. Psy małe starzeją się później, często dopiero po dziesiątym roku życia, natomiast psy duże i olbrzymie wcześniej, nieraz już w wieku sześciu czy siedmiu lat. Starzenie objawia się na wiele sposobów. Pies staje się mniej aktywny, więcej śpi, wolniej się porusza, niechętnie wchodzi po schodach i szybciej się męczy. Pojawiają się siwe włosy, zwłaszcza na pysku. Osłabieniu mogą ulec wzrok i słuch, dlatego starsze psy bywają mniej reaktywne na bodźce i czasem przestraszone, gdy ktoś podejdzie niezauważony. Częste są choroby stawów, jak zwyrodnienia powodujące sztywność i ból, dlatego senior potrzebuje miękkiego, ciepłego i łatwo dostępnego legowiska oraz pomocy przy wsiadaniu do samochodu czy na kanapę. Pojawiać się mogą choroby przewlekłe, jak niewydolność nerek, choroby serca, cukrzyca, problemy stomatologiczne, nowotwory czy zaburzenia hormonalne. U niektórych psów rozwija się zespół dysfunkcji poznawczych, czyli psia odmiana otępienia, objawiająca się dezorientacją, zmianą rytmu snu i czuwania, zapominaniem wyuczonych nawyków czy zmniejszonym zainteresowaniem otoczeniem. Opieka nad seniorem opiera się na kilku filarach. Bardzo ważne są częstsze badania kontrolne u weterynarza, najlepiej co pół roku, połączone z badaniami krwi i moczu, by wcześnie wykryć choroby i je leczyć. Dieta powinna być dostosowana do wieku, zwykle o obniżonej kaloryczności, by zapobiec otyłości, lecz z wysokiej jakości białkiem chroniącym mięśnie, a w razie potrzeby z dodatkami wspierającymi stawy i specjalnymi karmami przy chorobach narządów. Aktywność fizyczną należy utrzymywać, lecz dostosować do możliwości psa, zastępując długie i forsowne spacery częstszymi, krótszymi i spokojniejszymi wyjściami. Ruch pomaga utrzymać sprawność stawów i kondycję. Warto też dbać o stymulację umysłową przez zabawy węchowe i delikatne ćwiczenia, co spowalnia procesy poznawczego starzenia. Należy zwracać uwagę na higienę jamy ustnej, pielęgnację sierści i pazurów oraz komfort termiczny, ponieważ starsze psy gorzej znoszą zarówno zimno, jak i upał. Ogromne znaczenie ma cierpliwość, czułość i poczucie bezpieczeństwa, jakie zapewnia opiekun. Senior może potrzebować więcej wyrozumiałości przy ewentualnych problemach z czystością czy zmianach zachowania. Obserwacja psa i szybka reakcja na niepokojące objawy, jak utrata apetytu, spadek masy, trudności w poruszaniu czy zmiany w oddawaniu moczu, pozwalają zapewnić mu jak najlepszą jakość życia do końca.
Źródło: Wytyczne geriatrii weterynaryjnej, materiały o opiece nad psami seniorami