Świerzb to choroba skóry wywoływana przez pasożytnicze roztocza, drążące w skórze lub bytujące na jej powierzchni i w mieszkach włosowych. U różnych gatunków odpowiadają za niego różne pasożyty: u świnek morskich szczególnie groźny jest świerzbowiec drążący Trixacarus caviae, u królików częsty jest świerzb uszny (Psoroptes cuniculi) oraz świerzbowce skórne, u chomików i myszoskoczków bytują m.in. roztocza Demodex. Choroba szerzy się przez kontakt bezpośredni, zanieczyszczoną ściółkę i sprzęt, a wybucha zwłaszcza u zwierząt osłabionych, zestresowanych lub chorych. Objawy to przede wszystkim intensywny świąd — zwierzę gwałtownie się drapie, wręcz rani do krwi (u świnek morskich silny świerzb potrafi wywołać bolesne napady przypominające drgawki). Pojawiają się: wyłysienia (zwłaszcza na grzbiecie, bokach, wokół oczu i pyska), strupy, łuski, zgrubienia i zaczerwienienia skóry, a przy świerzbie usznym u królików — grube, brązowe, łuszczące się naloty w małżowinach usznych i ból ucha. Diagnoza opiera się na badaniu zeskrobiny skóry pod mikroskopem (wykrycie roztoczy lub jaj) oraz objawach. Leczenie prowadzi weterynarz, najczęściej preparatami z iwermektyną lub selamektyną (krople, iniekcje), w powtarzanych dawkach obejmujących cykl rozwojowy pasożyta, wraz z leczeniem stanu zapalnego skóry i wtórnych zakażeń. Konieczne jest jednoczesne odkażenie środowiska — wymiana ściółki, czyszczenie i dezynfekcja klatki oraz leczenie wszystkich zwierząt z grupy. Profilaktyka to higiena, kwarantanna nowych zwierząt, dobra dieta wzmacniająca odporność (u świnek odpowiednia podaż witaminy C), unikanie stresu i przegęszczenia oraz regularna obserwacja skóry i sierści.
Źródło: Ogólna wiedza weterynaryjna o chorobach skóry małych ssaków