Świerzb to choroba skóry wywoływana przez mikroskopijne roztocza drążące w skórze lub bytujące w mieszkach włosowych. U psów najczęściej spotyka się świerzb drążący, bardzo zaraźliwy i powodujący intensywny świąd, oraz nużycę, związaną z nadmiernym namnożeniem roztoczy naturalnie obecnych w skórze, najczęściej u zwierząt z osłabioną odpornością. U kotów występują między innymi świerzb uszny oraz inne postacie świerzbu skórnego. Niektóre rodzaje świerzbu mogą przejściowo przenosić się na człowieka. Objawy zależą od typu choroby. Świerzb drążący daje bardzo silny, uporczywy świąd, zwierzę intensywnie się drapie aż do ran, pojawiają się strupy, zaczerwienienia, wyłysienia i pogrubienie skóry, najczęściej na uszach, łokciach, brzuchu i wokół oczu. Nużyca może przebiegać miejscowo, z ograniczonymi wyłysieniami, lub uogólnić się z rozległymi zmianami i wtórnymi zakażeniami. Świerzb uszny u kotów objawia się drapaniem uszu, potrząsaniem głową i ciemną, kruszącą się wydzieliną w uszach. Diagnozę stawia się na podstawie objawów oraz badania zeskrobin skóry pod mikroskopem, w których szuka się roztoczy lub ich jaj. Niekiedy potrzeba kilku prób, bo pasożyty nie zawsze łatwo znaleźć. Leczenie polega na stosowaniu odpowiednich preparatów przeciwroztoczowych, dobranych do gatunku i rodzaju świerzbu, leczeniu wtórnych infekcji oraz, przy świerzbie zaraźliwym, terapii wszystkich zwierząt z kontaktu i dezynfekcji otoczenia. Do weterynarza należy się zgłosić przy silnym świądzie, wyłysieniach, strupach lub podejrzanej wydzielinie w uszach. Samodzielne leczenie bywa nieskuteczne, bo objawy różnych chorób skóry są podobne. Profilaktyka to dbanie o odporność i kondycję zwierzęcia, unikanie kontaktu z chorymi osobnikami oraz szybkie reagowanie na pierwsze objawy.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne z zakresu dermatologii i pasożytów skóry