Profilaktyka zdrowotna jest fundamentem odpowiedzialnej opieki nad koniem, a jej dwoma najważniejszymi filarami są szczepienia ochronne oraz kontrola pasożytów wewnętrznych. Szczepienia chronią konia przed groźnymi, często śmiertelnymi chorobami zakaźnymi. Do najczęściej zalecanych należy szczepienie przeciwko tężcowi — niezwykle istotne, ponieważ konie są bardzo wrażliwe na toksynę tężcową, a zarazki łatwo dostają się do organizmu nawet przez drobne rany od gwoździ czy drutu. Drugim podstawowym szczepieniem jest ochrona przeciwko grypie koni, chorobie wirusowej szybko rozprzestrzeniającej się w stajniach i obowiązkowej dla koni biorących udział w zawodach. Stosuje się też szczepienia przeciwko herpeswirusom (zwłaszcza u klaczy hodowlanych, gdzie wirus EHV-1 może powodować ronienia) oraz, w zależności od regionu i sytuacji epizootycznej, przeciwko wściekliźnie czy innym chorobom. Szczepienia wymagają schematu pierwotnego (zwykle dwie lub trzy dawki w odstępach) oraz regularnych dawek przypominających, najczęściej raz w roku lub co pół roku, według wskazań lekarza weterynarii. Drugim filarem profilaktyki jest zwalczanie pasożytów wewnętrznych — słupkowców, glist, owsików, tasiemców czy gzów końskich. Inwazje pasożytnicze prowadzą do wychudzenia, matowej sierści, kolek, niedokrwistości, a u młodych koni do zahamowania wzrostu. Współczesne podejście odchodzi od rutynowego, kalendarzowego odrobaczania całych stajni na rzecz strategii opartej na badaniach kału (koproskopia), które pozwalają ocenić rzeczywisty poziom inwazji i odrobaczać tylko konie tego wymagające oraz właściwym preparatem. Takie podejście ogranicza groźne zjawisko lekooporności pasożytów. Tradycyjnie odrobacza się przynajmniej na wiosnę i jesień, dobierając środki działające na różne grupy pasożytów, w tym formy larwalne i tasiemce. Bardzo ważnym, choć pozaweterynaryjnym elementem jest higiena stajni i pastwisk — regularne usuwanie obornika, niezagęszczanie zwierząt i przemienny wypas znacząco ograniczają presję pasożytniczą. Cała profilaktyka powinna być prowadzona w stałej współpracy z lekarzem weterynarii i dokumentowana w paszporcie konia.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie literatury weterynaryjnej i hippologicznej