Szczur domowy (rasowy, fancy rat) to jeden z najinteligentniejszych i najbardziej towarzyskich gryzoni, którego utrzymanie wymaga przede wszystkim zapewnienia towarzystwa i bogatego środowiska. Szczury to zwierzęta wybitnie stadne — trzymanie jednego szczura jest dla niego okrutne. Minimum to dwa osobniki tej samej płci, a najlepiej małe stadko. Samice są ruchliwsze i bardziej dociekliwe, samce spokojniejsze i bardziej „kanapowe”, ale obie płcie tworzą zżyte grupy. Klatka dla szczurów musi być przede wszystkim wysoka i wielopoziomowa, bo szczury świetnie się wspinają. Dla pary minimalna pojemność to około 60 x 40 x 60 cm, ale im więcej, tym lepiej, a rozstaw prętów nie powinien przekraczać 1,2–1,5 cm, by zwierzę nie uciekło ani nie utknęło. Klatki w pełni plastikowe (akwaria, terraria) źle się wentylują i sprzyjają chorobom dróg oddechowych, na które szczury są bardzo podatne — wybieramy konstrukcję kratową z półkami. Dno wyściełamy bezpyłową ściółką papierową lub wiórami liściastymi (nie sosną/cedrem). Wzbogacanie środowiska jest tu kluczowe ze względu na ogromną inteligencję tych zwierząt. Hamaki, liny, drabinki, tunele, domki, koła o pełnej bieżni (min. 28–30 cm), zabawki do gryzienia, kąpiel w wodzie po groszek, zabawy z szukaniem ukrytego jedzenia (foraging) — wszystko to zapobiega nudzie. Szczury wymagają też codziennego wypuszczania i interakcji z człowiekiem; uwielbiają zabawę, naukę sztuczek i tzw. „free roam” w zabezpieczonym pokoju. Szczury najlepiej czują się w temperaturze 18–24°C, źle znoszą upały i przeciągi. Są aktywne głównie o zmierzchu i w nocy, ale chętnie dostosowują się do rytmu opiekuna. Niestety krótko żyją — średnio 2–3 lata — i są podatne na guzy oraz infekcje dróg oddechowych (mykoplazma), dlatego regularna obserwacja, czysta klatka i dobra wentylacja to podstawa profilaktyki.
Źródło: ogólna wiedza o utrzymaniu szczurów domowych