Aksolotl wbrew nazwie nie potrzebuje terrarium w klasycznym rozumieniu, lecz akwarium, ponieważ jest płazem całkowicie wodnym, który nigdy nie przechodzi metamorfozy i całe życie spędza w wodzie, oddychając zewnętrznymi skrzelami. Urządzenie zbiornika dla aksolotla różni się od typowego akwarium rybnego i wymaga zrozumienia jego specyficznych potrzeb. Najważniejszym czynnikiem jest temperatura wody - aksolotl to gatunek zimnolubny, którego optymalna temperatura mieści się w przedziale 16-20°C, a powyżej 22-24°C zaczyna cierpieć z powodu stresu cieplnego, traci apetyt, staje się podatny na infekcje grzybicze i bakteryjne, a w skrajnych przypadkach umiera. Dlatego latem często konieczne jest schładzanie wody, na przykład za pomocą wentylatorów nadmuchujących na taflę, butelek z lodem lub chłodziarki akwariowej; absolutnie nie stosuje się grzałki. Drugim kluczowym elementem jest jakość wody - aksolotle wytwarzają sporo zanieczyszczeń, a jednocześnie są bardzo wrażliwe na amoniak i azotyny, dlatego zbiornik musi być w pełni dojrzały biologicznie przed wprowadzeniem zwierzęcia, a filtracja powinna być wydajna, ale o słabym przepływie. Aksolotle nie lubią silnego prądu wody, który je stresuje i odgina im delikatne skrzela, dlatego wylot filtra kieruje się tak, by rozbić strumień, na przykład o szybę lub przez dyszę rozpraszającą. Wielkość zbiornika to minimum 60-80 litrów dla jednego osobnika, więcej dla pary - aksolotle dorastają do 20-30 cm i potrzebują przestrzeni. Kwestia podłoża jest często niedoceniana: aksolotl ma zwyczaj zasysania pokarmu razem z otoczeniem i potrafi połknąć żwir, co prowadzi do groźnej niedrożności jelit. Dlatego stosuje się albo brak podłoża (gołe dno), albo drobny, gładki piasek, którego ewentualne ziarna przejdą przez układ pokarmowy bez szkody - nigdy żwiru o wielkości mieszczącej się w pysku. Warto zapewnić kryjówki, takie jak ceramiczne rury, korzenie czy doniczki, bo aksolotle lubią się chować i czują się wtedy bezpieczniej, co zmniejsza stres. Oświetlenie powinno być delikatne - to zwierzęta nielubiące mocnego światła, więc jasna lampa bez kryjówek je stresuje. Dieta opiera się na białku zwierzęcym: dżdżownicach, larwach owadów, specjalnych granulatach dla aksolotli i okazjonalnie kawałkach ryby. Nie należy trzymać z aksolotlem ryb, które mogą obgryzać jego skrzela lub być przez niego połknięte. Przy zachowaniu chłodnej, czystej wody i spokojnego środowiska aksolotl jest zwierzęciem długowiecznym, dożywającym kilkunastu lat, i niezwykle wdzięcznym do obserwacji.
Źródło: literatura herpetologiczna, AmphibiaWeb, fora hodowców aksolotli, własna wiedza