Pies to zwierzę stadne, które źle znosi izolację, dlatego pierwszym warunkiem dobrego bytowania jest stały kontakt z opiekunem i resztą rodziny. Niezależnie od tego, czy pies mieszka w mieszkaniu, czy na posesji, potrzebuje własnego, spokojnego miejsca do odpoczynku — wygodnego legowiska ustawionego z dala od przeciągów, kaloryferów i głównego ciągu komunikacyjnego. Legowisko powinno być dopasowane wielkością do psa: zbyt małe powoduje, że zwierzę nie może się wyciągnąć, zbyt duże nie daje poczucia bezpieczeństwa. Materiał najlepiej zmywalny lub z wyjmowanym, pranym pokrowcem. Pies trzymany na zewnątrz musi mieć dostęp do suchego, zacisznego schronienia chroniącego przed deszczem, wiatrem, mrozem i upałem. Buda powinna być ocieplona, uniesiona nad gruntem, z daszkiem i przegrodą ograniczającą wpadanie zimnego powietrza. Bezwzględnie zakazane jest stałe trzymanie psa na łańcuchu — polskie prawo dopuszcza uwięź tylko czasowo i pod warunkiem minimalnej długości oraz zapewnienia ruchu. Kojec musi mieć odpowiednią powierzchnię, którą prawo określa w zależności od liczby zwierząt. Każdy pies, także ten z dużym ogrodem, potrzebuje codziennych spacerów — ogród nie zastępuje spaceru, bo nie dostarcza nowych bodźców zapachowych ani kontaktu ze światem. Zapotrzebowanie na ruch zależy od rasy: pies pasterski czy myśliwski potrzebuje znacznie więcej aktywności niż rasa kanapowa. Stały, czysty dostęp do świeżej wody to absolutna podstawa — miska powinna być myta codziennie. Warto zadbać też o stymulację umysłową: zabawki węchowe, maty węchowe, proste zabawy poszukiwawcze. Pies pozbawiony aktywności fizycznej i umysłowej szybko zaczyna się nudzić, co prowadzi do niszczenia, szczekania i innych zachowań niepożądanych. Dobre warunki bytowe to połączenie bezpiecznej przestrzeni, ruchu, kontaktu społecznego i przewidywalnej, spokojnej codzienności.
Źródło: ogólna wiedza kynologiczna, Ustawa o ochronie zwierząt