Wilgotność powietrza to jeden z najtrudniejszych do opanowania parametrów terrarium, a zarazem decydujący o zdrowiu zwierząt tropikalnych i wilgociolubnych. Każdy gatunek ma swój optymalny zakres: gady pustynne potrzebują suchego powietrza (20-40%), gatunki lasów deszczowych wysokiej wilgotności (60-90%), a wiele gadów strefy umiarkowanej wartości pośrednich. Zbyt niska wilgotność powoduje problemy z linieniem (u węży i jaszczurek zalega niezrzucona wylinka, czasem dusząca palce czy końcówkę ogona), odwodnienie, zapadnięte oczy i suchość dróg oddechowych. Zbyt wysoka wilgotność przy słabej wentylacji prowadzi do rozwoju pleśni, grzybic skóry i infekcji bakteryjnych. Wilgotność mierzymy higrometrem, najlepiej cyfrowym, umieszczonym w strefie, gdzie zwierzę najczęściej przebywa. Podstawowe metody zwiększania wilgotności to: regularne zraszanie ręcznym rozpylaczem (raz lub kilka razy dziennie, zwłaszcza rano i wieczorem); automatyczne systemy zraszające i zamgławiacze (mgławice ultradźwiękowe) dla wymagających gatunków i osób, których nie ma cały dzień w domu; duża miska z wodą umieszczona w cieplejszej strefie, by woda parowała; oraz podłoże zatrzymujące wilgoć, takie jak włókno kokosowe, torf czy mech sphagnum. Bardzo skuteczne są też wilgotne kryjówki - zamknięte pojemniki z mokrym mchem, do których zwierzę wchodzi w razie potrzeby, na przykład przed linieniem. Aby z kolei obniżyć wilgotność, zwiększamy wentylację, ograniczamy zraszanie i stosujemy suche, przewiewne podłoże. Kluczem jest równowaga między wilgotnością a wentylacją: terrarium tropikalne musi być wilgotne, ale jednocześnie mieć stały przepływ świeżego powietrza, by uniknąć zastoju i pleśni. Dlatego nawet dla gatunków wilgociolubnych nie zaleca się szczelnie zamkniętych pudełek bez otworów wentylacyjnych. Warto obserwować zwierzę i podłoże - ciągle mokre szyby, gnijące podłoże i pleśń to sygnał nadmiaru wilgoci, a sucha skóra i problemy z linieniem to oznaka jej niedoboru.
Źródło: opracowanie własne