Regularna pielęgnacja gryzoni obejmuje kilka zabiegów, które utrzymują zwierzę w zdrowiu i komforcie, a ich zakres zależy od gatunku. Pierwszym istotnym zabiegiem jest dbanie o pazury. U wielu gryzoni, zwłaszcza świnek morskich, szynszyli i starszych osobników mało aktywnych ruchowo, pazury rosną szybciej, niż się ścierają, i mogą zacząć się zakrzywiać, wrastać w opuszki lub utrudniać chodzenie. Pazury obcina się specjalnymi nożyczkami lub obcinaczkami dla małych zwierząt, skracając wyłącznie przezroczystą końcówkę i omijając różowy, ukrwiony i unerwiony fragment zwany żywym. U zwierząt o ciemnych pazurach, gdzie żywego nie widać, obcina się ostrożnie po malutkim kawałku. Przy braku doświadczenia lepiej zlecić zabieg weterynarzowi lub poprosić o pokaz, bo nacięcie żywego boli i krwawi. Drugim, gatunkowo specyficznym zabiegiem jest kąpiel piaskowa, kluczowa dla szynszyli, ale potrzebna też myszoskoczkom, chomikom karłowatym, degu i koszatniczkom. Szynszyle, mające najgęstsze futro w świecie zwierząt, NIGDY nie kąpią się w wodzie — namoczone, gęste futro nie wysycha, co prowadzi do grzybic i wychłodzenia. Zamiast tego tarzają się w specjalnym, bardzo drobnym pyle wulkanicznym, który wnika między włosy i pochłania nadmiar tłuszczu oraz wilgoci, utrzymując okrywę puszystą i czystą. Kąpiel oferuje się w głębokiej misce lub zamkniętej łazience przez kilkanaście minut kilka razy w tygodniu, a następnie zabiera, by piasek nie zawilgotniał i nie zabrudził się odchodami; dla degu i koszatniczek wystarcza zwykły, drobny piasek dla szynszyli używany rzadziej. Trzecim elementem pielęgnacji jest dbanie o futro: gatunki długowłose, jak świnka peruwiańska czy długowłosy chomik i niektóre szynszyle, wymagają regularnego, delikatnego czesania, by zapobiec kołtunieniu; krótkowłose radzą sobie same. Należy też kontrolować skórę pod kątem ran, pasożytów, łysień i strupów. Czwartym aspektem jest higiena okolic ciała: u starszych lub otyłych zwierząt sprawdza się okolicę odbytu i narządów płciowych (u samców świnek morskich i szczurów może gromadzić się wydzielina), a u szynszyli samców okresowo czyści się okolicę napletka. Piąty element to kontrola zębów — choć nie obcina się ich w domu, regularne oglądanie siekaczy i obserwacja sposobu jedzenia pozwala wcześnie wychwycić przerost. Podsumowując, dobra pielęgnacja to połączenie regularnej obserwacji z kilkoma prostymi, ale ważnymi zabiegami dostosowanymi do gatunku, przy czym najbardziej charakterystycznym i niezbędnym pozostaje sucha kąpiel piaskowa szynszyli.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy pielęgnacyjnej o małych ssakach