Zgnilizna płetw, nazywana też płetwowcem, to schorzenie polegające na stopniowym niszczeniu i rozpadzie tkanki płetw, najczęściej o podłożu bakteryjnym (m.in. bakterie z rodzaju Aeromonas, Pseudomonas, Flavobacterium), niekiedy z wtórnym udziałem grzybów. Podobnie jak pleśniawka, jest to zwykle choroba wtórna, wynikająca ze złych warunków: zanieczyszczonej wody, wysokiego poziomu związków azotowych, zbyt niskiej temperatury lub stresu i zranień, np. po walkach między rybami czy obgryzaniu płetw. Objawy postępują od krawędzi płetw ku ciału: brzegi płetw stają się postrzępione, mętne, biaława lub mlecznobiała obwódka oznacza aktywne zniszczenie, płetwy się skracają, dziurawią i rozpadają. W ciężkich, zaniedbanych przypadkach proces dochodzi do nasady płetw i ciała, pojawiają się owrzodzenia, a rokowanie znacznie się pogarsza. Diagnoza jest głównie wizualna, na podstawie charakterystycznego niszczenia płetw. Leczenie zaczyna się od poprawy warunków środowiskowych — dużej podmiany wody, oczyszczenia dna, sprawdzenia parametrów (amoniak, azotyny, azotany) i ich uregulowania, co w lekkich przypadkach wystarcza do samowyleczenia, bo płetwy ryb się regenerują. W cięższych stosuje się preparaty przeciwbakteryjne dostępne w sklepach akwarystycznych, a przy zakażeniach grzybiczych dodatkowo środki przeciwgrzybicze. Pomocne bywa delikatne zasolenie wody u gatunków je tolerujących. Profilaktyka obejmuje regularne podmiany wody, sprawną filtrację, nieprzekarmianie, odpowiednie zagęszczenie i dobór ryb (unikanie łączenia gatunków agresywnych z długopłetwymi, jak welony czy bojowniki), a także kwarantannę nowych okazów. Konsekwentnie leczona zgnilizna płetw jest dobrze rokująca.
Źródło: Ogólna wiedza akwarystyczna o chorobach bakteryjnych ryb