Okres zimowy oraz zagrożenie kolką to dwa tematy, które łączą w sobie żywienie, pielęgnację i profilaktykę zdrowotną konia. Zimą zapotrzebowanie energetyczne konia rośnie, ponieważ organizm zużywa dodatkowe kalorie na utrzymanie ciepłoty ciała. Najlepszym "piecykiem" dla konia jest pasza objętościowa — trawienie i fermentacja włókna w jelicie grubym wytwarzają ciepło, dlatego zimą należy zwiększać przede wszystkim ilość dobrego siana, a nie owsa. Stały dostęp do siana pomaga koniowi utrzymać temperaturę i zajmuje go przez długie godziny stania w stajni czy na wybiegu. Kluczowym, a często lekceważonym problemem zimowym jest pojenie: konie niechętnie piją bardzo zimną wodę, a jej niedobór drastycznie zwiększa ryzyko kolki zaparciowej. Woda powinna być wolna od lodu i najlepiej lekko ogrzana, a jej spożycie należy monitorować. Pielęgnacja zimą obejmuje decyzję o ewentualnym strzyżeniu (u koni intensywnie pracujących, by szybciej wysychały po wysiłku) i stosowaniu derek, które zastępują utraconą okrywę włosową. Konie niestrzyżone, zaadaptowane do chłodu, często radzą sobie bez derki, o ile mają schronienie przed wiatrem i deszczem oraz suche legowisko. Należy regularnie kontrolować kopyta, bo śnieg ubija się w nie w twarde kule utrudniające chodzenie i grożące poślizgnięciem. Kolka, czyli ból brzucha o różnych przyczynach, jest jednym z najczęstszych stanów zagrożenia życia konia przez cały rok, a jej profilaktyka sprowadza się do kilku żelaznych zasad: stały dostęp do paszy objętościowej i wody, unikanie nagłych zmian w diecie, podawanie pasz treściwych w małych porcjach, niekarmienie tuż przed i po pracy, regularne odrobaczanie oraz dbałość o zdrowe zęby, bo źle starte zęby uniemożliwiają prawidłowe rozdrabnianie paszy. Objawy kolki — grzebanie nogami, oglądanie się na brzuch, tarzanie, brak apetytu, brak odchodów, pocenie się — wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem weterynarii, ponieważ niektóre postacie kolki rozwijają się błyskawicznie i bez interwencji prowadzą do śmierci.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie literatury weterynaryjnej i hippologicznej