Prawidłowe żywienie konia opiera się na zrozumieniu, że jest to zwierzę roślinożerne o stosunkowo niewielkim żołądku i długim przewodzie pokarmowym, przystosowanym do ciągłego pobierania niewielkich ilości pokarmu. Podstawą diety każdego konia powinna być pasza objętościowa, czyli przede wszystkim dobrej jakości siano. Powinno ono stanowić co najmniej 1,5-2% masy ciała zwierzęcia dziennie, a koń powinien mieć do niego dostęp praktycznie przez cały czas. Długie przerwy w pobieraniu paszy są dla konia niebezpieczne, ponieważ jego żołądek nieustannie wydziela kwas żołądkowy, a brak włókna sprzyja powstawaniu wrzodów oraz kolek. Siano powinno być suche, pachnące, pozbawione pleśni i kurzu — spleśniałe lub zbyt zakurzone siano powoduje choroby układu oddechowego i poważne zatrucia. Owies to klasyczna pasza treściwa, bogata w energię i łatwo przyswajalna, jednak należy dawkować go ostrożnie, dostosowując ilość do pracy konia. Koń rekreacyjny, pracujący niewiele, często nie potrzebuje owsa w ogóle, a jego nadmiar prowadzi do nadpobudliwości, otyłości i groźnego ochwatu kopyt. Konie pracujące intensywnie, sportowe czy wyścigowe wymagają natomiast większej dawki paszy treściwej, podawanej w kilku mniejszych porcjach w ciągu dnia, nigdy w jednej dużej. Oprócz siana i owsa stosuje się gotowe pasze (musli, granulaty), otręby, śrutę oraz dodatki mineralno-witaminowe, zwłaszcza wapń, fosfor, sód i selen. Niezbędny jest stały dostęp do lizawki solnej oraz do czystej, świeżej wody — koń wypija od 20 do nawet 60 litrów dziennie, a odwodnienie szybko prowadzi do kolki. Wszelkie zmiany w diecie należy wprowadzać stopniowo, przez kilka do kilkunastu dni, aby flora bakteryjna jelit zdążyła się przystosować. Pasze treściwe podaje się najlepiej po podaniu siana, aby spowolnić ich przejście przez żołądek. Warto też pamiętać, że konia nie wolno karmić bezpośrednio przed ani zaraz po intensywnym wysiłku.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie literatury hippologicznej i zasad żywienia koni