Szczur jest wszystkożercą o szybkiej przemianie materii, ale skłonnym do otyłości, dlatego jego dieta powinna być zbilansowana i kontrolowana. Podstawą jest dobrej jakości mieszanka lub granulat dla szczurów (peletowany pokarm zapobiega wybiórczości). Dietę uzupełniamy świeżymi warzywami i owocami oraz niewielkim dodatkiem białka. Dobrze sprawdza się tzw. dieta domowa oparta na zbożach (gotowany ryż, makaron, płatki), warzywach i białku. Codziennie podajemy: warzywa (brokuł, marchew, groszek, papryka, ogórek, sałata, dynia), okazjonalnie owoce (jabłko bez pestek, banan, jagody), a jako białko — ugotowane jajko, kawałek niesolonego gotowanego mięsa lub ryby, larwy mącznika. Smakołyki (suszone owoce, kawałek pełnoziarnistego pieczywa) dajemy z umiarem. Samce ze względu na skłonność do otyłości powinny dostawać mniej tłuszczu i białka niż rosnące samice. Czego nie podawać: czekolady, słodyczy, słonych przekąsek, surowej fasoli i ciecierzycy, surowych batatów, zielonych części ziemniaka, cebuli, czosnku, awokado, owoców cytrusowych dla samców (zawierają związek, który u samców łączony jest z ryzykiem nowotworów), gazowanych napojów oraz przetworzonej ludzkiej żywności. Woda zawsze świeża, w poidle i miseczce. Oswajanie szczurów jest zwykle szybkie i wdzięczne, bo są ciekawskie i inteligentne. Zaczynamy od podawania smakołyków z ręki, potem zachęcamy zwierzę, by weszło na dłoń, a następnie wyjmujemy je delikatnie, podtrzymując całe ciało (nigdy za ogon). Szczury uczą się imienia, przychodzą na zawołanie, opanowują sztuczki i lubią eksplorować w towarzystwie człowieka. Codzienny kontakt i zabawa budują silną więź. Ważny element to czas „na wolności” w pokoju — to dla szczura zarówno ruch, jak i mentalna stymulacja. Zżyty ze stadkiem i opiekunem szczur to jedno z najbardziej kontaktowych zwierząt domowych.
Źródło: ogólna wiedza o żywieniu i behawiorze szczurów