Pekińczyk to jedna z najstarszych ras na świecie, hodowana przez wieki wyłącznie dla chińskich cesarzy i uznawana za święte zwierzę dynastii Tang. Przez stulecia żaden zwykły obywatel Chin nie mógł posiadać pekińczyka pod karą śmierci. Dopiero po splądrowaniu Pekinu przez wojska brytyjskie w 1860 roku psy trafiły do Europy.
| Pochodzenie | Chiny |
|---|---|
| Długość życia | 12–15 lat |
| Waga | 3–6 kg |
| Wielkość | Mała |
| Sierść | Długa, gęsta |
| Umaszczenie | Różnorodne |
| Aktywność | Niska |
| Przyjazność dla dzieci | Dobra (starsze dzieci) |
Charakter
Pekińczyk ma charakter zdecydowanie niezależny i nieco wyniosły — pamięta swoje cesarskie korzenie. Jest przywiązany do swojego właściciela, ale na własnych zasadach. Wobec obcych bywa chłodny i podejrzliwy. Z dziećmi dogaduje się lepiej, gdy są spokojne i delikatne.
Pielęgnacja
Obfita, dwuwarstwowa sierść wymaga intensywnej pielęgnacji. Codzienne lub co drugi dzień czesanie gęstym grzebieniem jest niezbędne. Kąpiel co 3–4 tygodnie, z dokładnym suszeniem. Konieczna jest regularna kontrola i czyszczenie fałdów skórnych wokół pyska. Oczy wymagają codziennego przetarcia.
Zdrowie
Pekińczyk należy do ras brachycefalicznych — spłaszczona twarz powoduje problemy z oddychaniem i nietolerancję wysiłku. Oczy przez wypukłe osadzenie są narażone na urazy i infekcje. Często spotykane są też problemy z kręgosłupem (IVDD) i choroby serca.
Hodowla i wychowanie
Pekińczyk ma umiarkowane potrzeby ruchowe — spokojne spacery i zabawa w domu wystarczają. Nie nadaje się do intensywnego wysiłku fizycznego. Doskonały wybór dla osób starszych, mieszkających w małych mieszkaniach lub szukających spokojnego towarzysza.