Brak artykułów w tej kategorii.
Shih tzu to niewielki pies o bujnej, długiej sierści i charakterystycznym spłaszczonym pyszczku. Rasa wywodzi się z Chin i Tybetu, gdzie przez wieki towarzyszyła cesarzom jako pies dworski. Mimo małych rozmiarów emanuje dostojnością i pewnością siebie.
Pogodny, przywiązany do rodziny i lubiący towarzystwo ludzi. Świetnie odnajduje się w domu z dziećmi, choć wymaga delikatnego obchodzenia ze względu na budowę. Z innymi psami zazwyczaj żyje zgodnie. Nie jest rasą szczególnie energiczną — bardziej lubi siedzieć na kolanach niż biegać.
Długa, dwuwarstwowa sierść wymaga codziennego szczotkowania lub regularnych wizyt u groomera. Kąpiel co 2–3 tygodnie. Aktywność umiarkowana — wystarczą krótkie spacery. Dieta zbilansowana, dostosowana do małych ras.
Predyspozycje do problemów z oczami (zapalenia, wpadanie rzęs), problemów oddechowych typowych dla ras brachycefalicznych oraz dysplazji stawów biodrowych. Wrażliwe zęby wymagają regularnego czyszczenia.
Wymaga cierpliwości w tresurze — rasa ma tendencję do uporu. Ważna wczesna socjalizacja. Nie toleruje wysokich temperatur ani intensywnego wysiłku fizycznego. Idealny do mieszkania.
Maltańczyk to jeden z najstarszych psów towarzyszących na świecie, znany już w starożytnej Grecji i Rzymie. Wyróżnia go śnieżnobiała, jedwabista sierść opadająca równomiernie wzdłuż całego ciała. Pomimo miniaturowej sylwetki jest pełen temperamentu i życia.
Żywiołowy, inteligentny i bardzo przywiązany do opiekuna. Dobrze rozumie się z dziećmi, choć ze względu na delikatną budowę lepiej sprawdza się w towarzystwie starszych. Może wykazywać rezerwę wobec obcych i innych psów, jednak przy właściwej socjalizacji jest tolerancyjny.
Biała sierść szybko się brudzi i splątuje — potrzebuje codziennego czesania. Kąpiel co 1–2 tygodnie. Aktywność niewielka, wystarczą spacery i zabawa w domu. Żywienie w małych porcjach, karma dedykowana małym rasom.
Podatny na zapalenie spojówek i plamy łzowe pod oczami. Wrażliwy układ pokarmowy, skłonność do alergii pokarmowych. U starszych osobników zdarzają się problemy z kolanami (zwichnięcie rzepki).
Wymaga konsekwentnego wychowania, bo łatwo przejmuje rolę szefa domu. Warto zadbać o codzienną aktywność umysłową i towarzystwo. Nie lubi długich samotności — może reagować lękiem separacyjnym.
Rottweiler to potężna, muskularnie zbudowana rasa wywodząca się z Niemiec, gdzie służyła jako pies do zaganiania bydła i transportu mięsa. Dziś pełni funkcje stróżujące, ratownicze i policyjne. Za masywną sylwetką kryje się spokojny i zrównoważony charakter.
Lojalny, odważny i pewny siebie. W odpowiednich rękach jest spokojnym i czułym towarzyszem rodziny. Z dziećmi może być łagodny, jednak ze względu na rozmiary wymaga nadzoru przy zabawie z małymi dziećmi. Wobec obcych zachowuje rezerwę — instynkt stróżujący ma silnie rozwinięty.
Krótka, gęsta sierść wymaga szczotkowania raz w tygodniu. Kąpiel co kilka tygodni lub w razie potrzeby. Rasa wymaga dużej dawki ruchu — codzienne długie spacery lub aktywny trening są niezbędne.
Predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, problemów z sercem (kardiomiopatia) oraz nowotworów w wieku starszym. Warto regularnie kontrolować stawy.
Wymaga doświadczonego, konsekwentnego opiekuna. Wczesna socjalizacja i trening posłuszeństwa są absolutnie konieczne. Pies silny fizycznie i psychicznie — bez właściwego wychowania może być trudny do kontroli.
Dobermann to elegancka rasa o atletycznej budowie, wyhodowana w Niemczech pod koniec XIX wieku przez Karla Friedricha Louisa Dobermanna. Łączy szybkość, inteligencję i siłę, co czyni go doskonałym psem roboczym i ochronnym. Charakterystyczna czarno-ruda maść i smukła sylwetka to jego znaki rozpoznawcze.
Bardzo inteligentny, energiczny i głęboko przywiązany do właściciela. Przy odpowiednim wychowaniu jest łagodny i czuły wobec rodziny, w tym dzieci. Naturalny instynkt ochronny czyni go czujnym wobec obcych. Dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami, jeśli był z nimi socjalizowany od szczenięcia.
Sierść krótka i błyszcząca, łatwa w utrzymaniu — wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Kąpiel rzadko. Rasa wymaga intensywnej aktywności fizycznej i umysłowej każdego dnia.
Podatny na kardiomiopatię rozstrzeniową, chorobę von Willebranda (zaburzenie krzepliwości krwi) oraz zespół rozszerzenia żołądka. Zalecane regularne badania kardiologiczne.
Potrzebuje doświadczonego opiekuna z dużą ilością czasu na szkolenie i aktywność. Reaguje świetnie na pozytywne wzmocnienia. Bez odpowiedniej stymulacji może wyrządzać szkody lub wykazywać zachowania lękowe.
Chihuahua to najmniejsza rasa psa na świecie, wywodząca się z Meksyku, gdzie jej przodkowie byli czczeni przez cywilizację Tolteków i Azteków. Dostępna w dwóch odmianach sierści — krótkowłosej i długowłosej. Mimo mikroskopijnych rozmiarów posiada charakter nieproporcjonalnie duży do swojej wielkości.
Odważny, żywiołowy i bardzo przywiązany do jednej osoby lub wąskiego grona rodzinnego. Może być zazdrosny i zaborczy. Z obcymi zazwyczaj nieufny, wobec innych psów — nawet znacznie większych — potrafi zachowywać się dominująco. Z dziećmi wymaga ostrożności ze względu na kruchość budowy.
Odmiana krótkowłosa wymaga minimalnej pielęgnacji, długowłosa — regularnego czesania kilka razy w tygodniu. Kąpiel co 2–4 tygodnie. Aktywność umiarkowana — krótkie spacery wystarczą. Dieta w małych porcjach, uwaga na hipoglikemię u szczeniąt.
Predyspozycje do problemów z fontanellą (niezarośnięte ciemiączko), zwichnięcia rzepki, problemów stomatologicznych oraz kolapsującego tchawicy. Wrażliwy na zimno.
Wymaga konsekwentnego wychowania — bez granic szybko przejmuje kontrolę nad domem. Warto go ciepło ubierać zimą. Mimo małych rozmiarów potrzebuje regularnej socjalizacji i stymulacji umysłowej.
Kot brytyjski krótkowłosy to jedna z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych ras na świecie, wywodząca się z Wielkiej Brytanii. Charakteryzuje się masywną, okrągłą głową, szeroko rozstawionymi oczami i gęstą, pluszową sierścią. Jej spokojny wyraz pyska i solidna budowa ciała sprawiają, że bywa porównywana do słynnego Kota z Cheshire.
| Waga | samce 4–8 kg, samice 3–6 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 45–60 cm |
| Długość życia | 12–17 lat |
Spokojny, zrównoważony i nieco flegmatyczny — nie należy do kotów nachalnie domagających się uwagi, ale chętnie przebywa w pobliżu człowieka. Dobrze sprawdza się w rodzinach z dziećmi, choć nie przepada za noszeniem na rękach. Z innymi kotami i psami zazwyczaj dogaduje się bez większych problemów przy właściwej socjalizacji.
Gęsta, dwuwarstwowa sierść wymaga szczotkowania 1–2 razy w tygodniu, częściej podczas linienia. Kąpiel rzadko konieczna. Aktywność umiarkowana. Żywienie z kontrolą kaloryczną — rasa ma skłonność do tycia.
Predyspozycja do kardiomiopatii przerostowej (HCM) i policystycznej nerki (PKD). Zalecane regularne badania serca i nerek.
Wymaga spokojnego, stabilnego środowiska. Nie znosi długotrwałej samotności. Regularne wizyty weterynaryjne z badaniem serca i nerek to podstawa profilaktyki.
Maine coon to jedna z największych ras kotów domowych, pochodząca ze stanu Maine w USA, gdzie przez długi czas żyła jako kot gospodarski przystosowany do surowych zim. Wyróżnia się potężną, wydłużoną sylwetką, puszystym ogonem przypominającym lisie futro oraz kępkami sierści na czubkach uszu. Mimo imponujących rozmiarów jest znana z łagodnego i przyjaznego usposobienia.
| Waga | samce 6–11 kg, samice 4–7 kg |
|---|---|
| Długość ciała z ogonem | 90–120 cm |
| Długość życia | 12–15 lat |
Towarzyska, inteligentna i psiopodobna w zachowaniu — chętnie chodzi za właścicielem, reaguje na imię i potrafi nauczyć się prostych komend. Znakomicie sprawdza się w rodzinach z dziećmi. Dobrze znosi obecność psów, zwłaszcza jeśli zostały razem wprowadzone od początku.
Długa sierść z gęstym podszerstkiem wymaga czesania co 2–3 dni. Szczególnej uwagi wymagają okolice brzucha i za uszami. Aktywna rasa — potrzebuje codziennej zabawy i stymulacji umysłowej. Karma wysokomięsna.
Predyspozycja do kardiomiopatii przerostowej (HCM) i dysplazji stawów biodrowych. Rosną do 3–5. roku życia — dieta powinna wspierać prawidłowy rozwój kośćca.
Potrzebuje przestrzeni, drapaków i półek. Nie czuje się dobrze w małych mieszkaniach bez możliwości wspinaczki i eksploracji. Warto zapewnić towarzystwo lub regularną interakcję.
Kot perski to jedna z najstarszych znanych ras hodowlanych, ceniona przez wieki za swój dostojny wygląd i spokojny charakter. Rozpoznaje się go natychmiast dzięki płaskiej twarzy, krótkiemu nosku i bujnej, długiej sierści tworzącej wokół głowy efekt grzywy. Jest to rasa stworzona raczej do salonu niż do aktywnego życia.
| Waga | 3,5–7 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 40–55 cm |
| Długość życia | 12–17 lat |
Spokojny, flegmatyczny i przywiązany do stałego rytmu dnia — nie lubi nagłych zmian ani hałaśliwego otoczenia. Najlepiej odnajduje się w cichych domach z dziećmi starszymi. Z innymi kotami o podobnym usposobieniu dogaduje się dobrze.
Wymaga codziennego, szczegółowego czesania — bez regularnej pielęgnacji sierść błyskawicznie się kołtuni. Kąpiel co 4–6 tygodni. Fałdy skórne wokół nosa i oczu należy regularnie czyścić. Rasa mało aktywna, skłonna do tycia.
Budowa brachycefaliczna predysponuje do problemów z oddychaniem, łzawieniem oczu i zębami. Znana skłonność do policystycznej nerki (PKD) — w dobrych hodowlach prowadzone są testy genetyczne.
Wymaga właściciela gotowego poświęcać czas na codzienną pielęgnację. Nie nadaje się do życia na zewnątrz. Stres i zmiany środowiska mogą negatywnie wpływać na jego zdrowie.
Ragdoll to stosunkowo młoda amerykańska rasa, wyhodowana w latach 60. XX wieku przez Ann Baker w Kalifornii. Nazwa pochodzi od charakterystycznego zachowania — przy wzięciu na ręce koty całkowicie się rozluźniają jak szmaciana lalka. To duże, niebieskooke koty o jedwabistej, półdługiej sierści i łagodnym wyrazie twarzy.
| Waga | samce 6–9 kg, samice 4–6 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 50–70 cm |
| Długość życia | 12–17 lat |
Jedna z najłagodniejszych i najbardziej ufnych ras — ragdolle są wyjątkowo tolerancyjne wobec dzieci i innych zwierząt, w tym psów. Chętnie spędzają czas na kolanach i towarzyszą właścicielowi w każdym pomieszczeniu. Sygnalizują potrzeby cichym miauczeniem.
Sierść półdługa i delikatna, zaskakująco mało podatna na kołtunienie — wystarczy szczotkowanie 2 razy w tygodniu. Ragdolle są umiarkowanie aktywne. Żywienie wysokobiałkowe, w kontrolowanych ilościach.
Podatne na kardiomiopatię przerostową (HCM). Wolne tempo dojrzewania — pełną dorosłość osiągają około 4. roku życia. Wskazane regularne badania kardiologiczne.
Idealne dla spokojnych rodzin. Ze względu na dużą ufność wobec obcych nie nadają się do samodzielnego życia na zewnątrz — są zbyt łatwowierne i podatne na niebezpieczeństwo.
Kot bengalski to efekt skrzyżowania domowego kota z dzikim kotem bengalskim, które zapoczątkowała amerykańska hodowczyni Jean Mill w latach 70. i 80. XX wieku. Efektem jest zwierzę o wyglądzie małej pantery — z kontrastowym wzorem łatek lub rozetkami na sierści o połyskliwym efekcie. Mimo dzikich przodków współczesne bengale są w pełni udomowione.
| Waga | 4–8 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 45–65 cm |
| Długość życia | 12–16 lat |
Energiczny, ciekawski i inteligentny — jedna z najbardziej aktywnych ras kotów domowych. Uwielbia wspinaczkę, polowania na zabawki i eksplorację. Nadaje się do doświadczonych właścicieli zapewniających odpowiednią stymulację. Z dziećmi i psami może żyć harmonijnie przy wczesnej socjalizacji.
Krótka, gęsta sierść niemal nie wymaga czesania. Za to rasa wymaga dużo aktywności — bez codziennych sesji zabawowych może niszczyć mieszkanie z nudów. Żywienie bogate w białko zwierzęce.
Predyspozycja do postępującej atrofii siatkówki (PRA) i dziedzicznych chorób serca. Wskazane regularne badania okulistyczne i kardiologiczne.
Wymaga dużo przestrzeni i drapaka sięgającego sufitu. Bardzo dobrze reaguje na clicker-training. Nie zalecany dla osób często nieobecnych w domu.