Rasa powstała przypadkowo w 1960 roku w hrabstwie Devon w Anglii, gdy w miocie kotów znaleziono osobnika z wyjątkowo skręconą, falowaną sierścią będącą efektem naturalnej mutacji genetycznej. Devon rex jest niewielkim, lekkim kotem o dużych uszach osadzonych nisko po bokach szerokiej głowy i ogromnych oczach, co nadaje mu niemal "elfich" rysów. Sierść składa się wyłącznie z miękkiego podszycia — brak twardego włosa okrywowego.
| Masa ciała | 2,5–4,5 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 35–45 cm |
| Długość życia | 14–16 lat |
Żywiołowy, psotny i niezwykle towarzyski — często porównywany do psa ze względu na skłonność do podążania za opiekunem. Uwielbia siedzieć na ramionach lub głowie człowieka i aktywnie uczestniczyć we wszystkich domowych czynnościach. Świetnie dogaduje się z dziećmi oraz innymi zwierzętami.
Falowana sierść jest delikatna i łatwo się trze — szczotkowanie powinno być wyjątkowo delikatne, najlepiej miękką rękawicą. Zbyt intensywne czesanie może uszkodzić włos. Skóra między fałdami przy uszach i szyi wymaga regularnego wycierania wilgotną ściereczką.
Predyspozycje do miopatii devon rex (osłabienie mięśni szyi i tułowia). Możliwe problemy dermatologiczne — skóra bez ochrony twardego włosa jest narażona na podrażnienia. Zalecana dieta bogata w taurynę.
Nie toleruje samotności ani niskich temperatur — musi mieć towarzystwo i ciepłe miejsce do spania. Idealny dla aktywnych rodzin lub osób pracujących z domu. Wymaga umiarkowanej aktywności i zabaw angażujących inteligencję.
Rasa wywodzi się z Kornwalii, gdzie w 1950 roku narodził się kot o niezwykłej, kędzierzawej sierści będącej wynikiem spontanicznej mutacji. Cornish rex ma wyjątkowo smukłą, wygiętą w łuk sylwetkę, małą głowę na długiej szyi i długie, cienkie nogi, przez co sprawia wrażenie niemal arystokratycznego greyhound wśród kotów. Sierść tworzą wyłącznie miękkie falowane włosy podszycia — brak długiego włosa okrywowego.
| Masa ciała | 2,5–4,5 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 45–50 cm |
| Długość życia | 15–17 lat |
Niezwykle żywiołowy, grający i towarzyski — energii nie traci nawet w dorosłym wieku. Uwielbia zabawę i interakcję z ludźmi, jest też wyjątkowo komunikatywny. Dobrze znosi obecność dzieci i innych zwierząt, choć własną pozycję w hierarchii lubi mieć jasno określoną.
Sierść wymaga bardzo delikatnej pielęgnacji — masowanie rękawicą zamiast szczotkowania. Cornish rex ma tendencję do przetłuszczania się skóry, dlatego kąpiele co 4–6 tygodni są wskazane. Uszy wymagają regularnego czyszczenia.
Ogólnie rasa zdrowa. Podatność na hipotrichozę oraz nietolerancje pokarmowe. Mała masa ciała sprawia, że znieczulenia wymagają szczególnej ostrożności.
Nie lubi przebywać w zimnych pomieszczeniach — niska izolacja sierści sprawia, że szybko traci ciepło. Polecany dla rodzin z dziećmi lub osób szukających aktywnego, inteligentnego towarzysza. Nie nadaje się jako kot "niezależny" — potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem.
Rasa powstała w Ameryce Północnej w wyniku planowego krzyżowania kotów syjamskich i burmskich, łącząc cechy obu linii — smukłość syjama i solidność burmy. Pierwsze osobniki pojawiły się w Kanadzie w latach 60. XX wieku. Sierść ma miękką, krótką i jedwabistą w charakterystycznym wzorze mink — pośrednim między pointowym a jednolitym, z delikatnie ciemniejszymi kończynami i maską.
| Masa ciała | 3,5–5,5 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 35–45 cm |
| Długość życia | 13–16 lat |
Wyjątkowo towarzyski, gadatliwy i inteligentny — głos ma wyrazisty, lecz mniej przenikliwy niż syjam. Nawiązuje silną więź z opiekunem i domaga się uwagi, lecz robi to z wdziękiem. Znakomicie radzi sobie z dziećmi, a z innymi kotami i psami zwykle żyje w harmonii.
Krótka, leżąca sierść wymaga tygodniowego szczotkowania miękką szczotką lub głaskania rękawicą. Kąpiele rzadkie — wystarczają kilka razy w roku. Regularnie należy kontrolować uszy i czyścić zęby.
Dziedziczenie predyspozycji po rasach rodzicielskich — możliwe skrzywienie ogona oraz problemy stomatologiczne. Ogólnie rasa żywotna o dobrym zdrowiu.
Wymaga towarzystwa — nie znosi wielogodzinnej samotności. Polecany dla rodzin lub osób aktywnych, które mogą poświęcać kotu czas każdego dnia. W samotnym gospodarstwie warto rozważyć dwa koty, by miały wzajemne towarzystwo.
Współczesna rasa burmska wywodzi się od jednej kotki o imieniu Wong Mau, przywiezionej do USA z Birmy w 1930 roku przez dr. Josepha Thompsona. Skrzyżowana z syjamem dała początek odrębnej linii hodowlanej, uznanej przez felinologów w 1936 roku. To kot o kompaktowej, muskularnej budowie i krótkiej, gładkiej sierści, która świeci jak lakier — najczęściej w kolorze brązowym, choć hodowane są też inne odcienie.
| Masa ciała | 3,5–6 kg (samce wyraźnie masywniejsze) |
|---|---|
| Długość ciała | 35–45 cm |
| Długość życia | 14–18 lat |
Niezwykle przywiązany do człowieka — bywa nazywany "kotem-psem" ze względu na skłonność do podążania za opiekunem i uczenia się sztuczek. Energiczny, ciekawski i rozmowny. Znakomicie radzi sobie z dziećmi, a z innymi kotami i psami zwykle żyje w harmonii.
Sierść minimalna w pielęgnacji — wystarczy tygodniowe głaskanie rękawicą. Kąpiele bardzo rzadkie. Ważna regularna higiena zębów i kontrola uszu.
Predyspozycja do hipokaliemii oraz do wad twarzoczaszki u linii brytyjskiej. Znane też przypadki cukrzycy w starszym wieku — dieta niskocukrowa wskazana.
Kot wybitnie niesamotniczy — źle znosi wielogodzinne pozostawanie bez towarzystwa. Polecany dla rodzin, par lub osób pracujących z domu. Wymaga codziennej zabawy i interakcji.
Kot orientalny to bliski krewniak syjama — różni się od niego brakiem wzoru pointowego i występuje w ponad 300 kombinacjach kolorów i wzorów sierści, zarówno krótko- jak i długowłosy. Rasa ukształtowała się w Anglii i USA w latach 50.–70. XX wieku. Sylwetka charakterystyczna — klinowata głowa, ogromne uszy, migdałowe oczy i długie, smukłe ciało.
| Masa ciała | 3,5–5,5 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 45–55 cm |
| Długość życia | 12–15 lat |
Ekspresywny, bardzo głośny i wymagający uwagi — trudno go zignorować, gdy ma coś do zakomunikowania. Tworzy silną więź z wybranym człowiekiem. Z dziećmi i innymi kotami radzi sobie dobrze, lecz zazdrość o uwagę opiekuna może być źródłem napięć.
Odmiana krótkowłosa nie wymaga prawie żadnej pielęgnacji sierści — wystarczy cotygodniowe głaskanie rękawicą. Odmiana długowłosa wymaga czesania co 2–3 dni. Regularnie należy czyścić duże uszy.
Podobne predyspozycje jak u syjama: możliwe problemy z układem oddechowym, amyloidoza wątroby, wady serca. Zalecane regularne badania kardiologiczne po 5. roku życia.
Nie nadaje się dla osób ceniących ciszę — potrafi "rozmawiać" godzinami. Wymaga stałej obecności i stymulacji. Polecany dla osób, które chcą kota aktywnie uczestniczącego w życiu domowym.
Rasa wywodzi się z rejonu jeziora Van w Turcji, gdzie żyła od stuleci jako kot półdziki. Do Europy sprowadzono ją w latach 50. XX wieku, a jej charakterystyczny wzór — białe ciało z kolorowymi plamami ograniczonymi do głowy i ogona — nosi dziś nazwę wzoru "van". To duży, muskularna kot o półdługiej sierści pozbawionej podszerstka, co sprawia, że jest jedwabista w dotyku.
| Masa ciała | 4–8 kg (samce większe) |
|---|---|
| Długość ciała | 50–60 cm |
| Długość życia | 13–17 lat |
Niezależny, energiczny i zaskakująco aktywny jak na dużego kota. Z rodziną bywa czuły i lojalny, lecz na kontakt fizyczny pozwala wtedy, gdy sam tego chce. Z dziećmi znosi się dobrze pod warunkiem wzajemnego szacunku, lecz w towarzystwie innych kotów bywa dominujący.
Jedwabista sierść bez podszerstka prawie się nie kołtuni — wystarczy tygodniowe czesanie. Uszy i zęby wymagają regularnej kontroli. Kąpiele dobrze znosi — w odróżnieniu od większości kotów.
Rasa uznawana za twardą i odporną, bez wyraźnych predyspozycji rasowych. Możliwa kardiomiopatia przerostowa w starszym wieku.
Wymaga przestrzeni i możliwości wyładowania energii — nie jest polecany do małych mieszkań bez ogrodu. Idealny dla aktywnych osób z domem z ogrodem. Nie znosi nudy i ograniczeń.
Jedna z najstarszych naturalnych ras świata, ukształtowana przez stulecia w centralnej Turcji — pierwsze wzmianki pisemne o angorach sięgają XVI wieku, gdy trafiły na dwory europejskich władców jako egzotyczne dary dyplomatyczne. To smukły, elegancki kot o długiej, jedwabistej sierści pozbawionej gęstego podszerstka. Najczęściej kojarzony z białym umaszczeniem, choć rasa występuje w wielu kolorach.
| Masa ciała | 2,5–5 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 45–50 cm |
| Długość życia | 12–18 lat |
Inteligentny, ciekawski i niezwykle żywiołowy — w grupie kotów często to właśnie angora obejmuje przywództwo. Nawiązuje głębokie relacje z opiekunami, jest czuły, lecz zachowuje też pewną niezależność. Z dziećmi i innymi zwierzętami radzi sobie dobrze, pod warunkiem że ma własną przestrzeń.
Sierść mimo długości jest stosunkowo łatwa w pielęgnacji dzięki brakowi podszerstka — szczotkowanie dwa razy w tygodniu zapobiega kołtunom. Kąpiele kilka razy w roku.
Białe koty tureckich angor z niebieskimi lub różnobarwnymi oczami mogą być obciążone genetyczną głuchotą. Znane też przypadki kardiomiopatii przerostowej — zalecane badanie echo serca.
Aktywny i pomysłowy — potrzebuje zajęcia, inaczej wynajduje własną rozrywkę kosztem domowych sprzętów. Polecany dla osób, które chcą prawdziwego partnerskiego kota. Może żyć zarówno w mieszkaniu, jak i domu z ogrodem.
Rasa wywodzi się ze Szkocji — jej historia zaczęła się w 1961 roku, gdy na farmie w Perthshire urodził się kotek z charakterystycznie złożonymi uszami. Mutacja genu odpowiedzialnego za chrząstkę sprawia, że uszy są przyciśnięte do głowy, nadając kotu wyraz wiecznego zaskoczenia. Budowa ciała jest krępa, okrągła, z dużymi, szeroko rozstawionymi oczami.
Spokojny, łagodny i silnie przywiązany do rodziny. Dobrze odnajduje się w towarzystwie dzieci oraz innych zwierząt domowych. Nie jest nachalny — lubi przebywać blisko człowieka, ale nie domaga się nieustannej uwagi.
Występuje w wersji krótkowłosej i długowłosej. Krótkowłose wymagają czesania raz w tygodniu, długowłose — częściej, zwłaszcza w okresie linienia. Szczególną uwagę należy poświęcać czyszczeniu fałd skórnych wokół uszu.
Rasa obciążona genetycznie chorobą zwyrodnieniową stawów (osteochondrodysplazja), która może powodować ból i ograniczenie ruchomości. Ważne, by nie krzyżować dwóch osobników ze złożonymi uszami — zwiększa to ryzyko poważnych wad kostnych u potomstwa.
Dobrze sprawdza się zarówno w mieszkaniu, jak i w domu z ogrodem. Nie wymaga intensywnej aktywności fizycznej, ale docenia zabawki i interakcję z opiekunem. Polecany dla spokojnych rodzin, seniorów oraz osób pracujących w domu.
Ta rasa kształtowała się przez wieki w surowym klimacie Skandynawii, gdzie naturalna selekcja faworyzowała osobniki odporne i sprawne fizycznie. Norweskie leśne koty pojawiają się w nordyckiej mitologii — legendy opisują je jako towarzyszki bogini Frei. Sylwetka jest atletyczna, muskularna, z trójkątną głową i charakterystycznym podwójnym płaszczem sierści — gęstym podszytem i wodoodporną warstwą zewnętrzną.
Niezależny, ale przyjazny. Przywiązuje się do rodziny, nie jest jednak nachalny — kontakt nawiązuje na własnych warunkach. Dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Zachował silny instynkt łowiecki i potrzebę eksploracji.
Podwójna sierść wymaga regularnego czesania, szczególnie wiosną podczas intensywnego linienia. Poza tym rasa jest stosunkowo samodzielna w utrzymaniu czystości. Kąpiele rzadkie — naturalne właściwości sierści odpychają brud.
Znane predyspozycje obejmują kardiomiopatię przerostową (HCM) oraz glikogenozę typu IV — rzadką, ale poważną chorobę metaboliczną. Regularne badania weterynaryjne są zalecane.
Najlepiej sprawdza się w domach z dostępem do przestrzeni zewnętrznej lub dużym mieszkaniu z wyposażonymi drapakami i półkami. Nie jest to kot kanapowy — potrzebuje aktywności i stymulacji. Polecany dla aktywnych opiekunów.
Rasa wywodzi się z Rosji, gdzie przez stulecia żyła jako półdziki kot domowy w surowym klimacie Syberii i okolic. Do rejestrów hodowlanych trafiła dopiero w latach 80. XX wieku, choć jej historia sięga znacznie głębiej. To masywny, dobrze zbudowany kot z gęstą, trójwarstwową sierścią odporną na mróz i wilgoć, półdługim ogonem oraz wyrazistymi, owalnymi oczami.
Energiczny, inteligentny i bardzo towarzyski. Mocno wciąga się w życie domowników — lubi obserwować, uczestniczyć w codziennych czynnościach i bawić się. Dobrze odnajduje się z dziećmi i psami. Jest odważny, ale nie agresywny.
Sierść wymaga czesania 2–3 razy w tygodniu, a podczas wiosennego linienia — codziennie. Mimo obfitości włosa rzadko tworzy kołtuny. Kąpiele nie są wymagane często ze względu na naturalne właściwości samoczyszczące okrywy.
Rasa ogólnie zdrowa i odporna. Znana predyspozycja to kardiomiopatia przerostowa (HCM). Część hodowców podkreśla, że syberyjskie koty produkują mniej białka Fel d 1, co może być korzystne dla łagodnych alergików.
Wszechstronny kot — sprawdzi się zarówno w dużym domu, jak i przestronnym mieszkaniu. Wymaga aktywności i zabawy. Polecany rodzinom, osobom aktywnym oraz tym, którzy chcą kota angażującego się w życie domowe.