Rasa wyodrębniona w 1994 roku przez część hodowców Ragdolla, którzy chcieli rozszerzyć paletę barw i wzorów okrywy włosowej. Ragamuffin jest spokrewniony z Ragdollem, ale uznawany za odrębną rasę o nieco innej budowie — bardziej zaokrąglonej głowie, szerszej klatce piersiowej i jeszcze gęstszej, pluszowej sierści. Oczy mogą mieć dowolny kolor i są zazwyczaj duże i wyraziste.
Wyjątkowo łagodny, cierpliwy i oddany. Chętnie przebywa na kolanach właściciela i toleruje noszenie na rękach. Dobrze znosi towarzystwo dzieci i innych zwierząt. Aktywnie poszukuje kontaktu z człowiekiem, jest mało konfliktowy.
Gęsta, jedwabista sierść nie skleja się w kołtuny tak łatwo jak mogłoby się wydawać. Wystarczy czesanie 2 razy w tygodniu. Kąpiele wskazane co kilka miesięcy — kot zazwyczaj je dobrze toleruje.
Podobnie jak Ragdoll, Ragamuffin ma predyspozycje do kardiomiopatii przerostowej (HCM) oraz wielotorbielowatości nerek (PKD). Zalecane regularne badania echokardiograficzne i genetyczne.
Typowy kot mieszkaniowy — nie wykazuje potrzeby wychodzenia na zewnątrz i źle znosi długotrwałą samotność. Polecany rodzinom z dziećmi, seniorom oraz osobom pracującym zdalnie.
Rasa pochodzi z Wysp Kurylskich — archipelagu rozciągającego się między Japonią a Rosją. Przez wieki rozwijała się w izolacji, co ukształtowało jej charakterystyczny krótki, puszysty ogon — naturalny efekt mutacji genetycznej, nie efekt selekcji hodowlanej. Budowa ciała jest silna, muskularna, z wyraźnie zaznaczoną muskulaturą tylnych kończyn.
Aktywny, inteligentny i ciekawski. Przywiązuje się mocno do swojej rodziny, ale potrafi też zachować niezależność. Dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Wykazuje skłonność do zabawy i eksploracji otoczenia.
Występuje w wersji krótko- i półdługowłosej. Obie wymagają umiarkowanej pielęgnacji — czesanie raz lub dwa razy w tygodniu. Sierść nie skleja się w kołtuny. Kąpiele sporadyczne.
Rasa ogólnie bardzo zdrowa i odporna, bez znanych poważnych predyspozycji genetycznych. Długowieczność jest jedną z jej wyróżniających cech. Zalecane standardowe badania profilaktyczne.
Sprawdza się w różnych warunkach — zarówno w mieszkaniu, jak i domu z ogrodem. Wymaga aktywności i przestrzeni do zabawy. Polecany dla aktywnych opiekunów i rodzin z dziećmi.
Rasa powstała w USA w latach 60. XX wieku jako efekt uboczny eksperymentu hodowlanego łączącego Abisyńczyka, Syjama i Amerykańskiego krótkowłosego. Mimo dzikiego, lamparciepodobnego umaszczenia w cętki, Ocicat jest w stu procentach kotem domowym — nie ma w nim krwi dzikich przodków. Sylwetka jest atletyczna, smukła, a wzór nakrapiany przypomina małe koty z sawanny.
Towarzyski, energiczny i inteligentny. Zachowuje się bardziej jak pies niż typowy kot — reaguje na imię, podąża za właścicielem i można go nauczyć wykonywania komend. Dobrze znosi towarzystwo dzieci i innych zwierząt. Nie lubi samotności.
Krótka, gładka sierść jest niezwykle łatwa w utrzymaniu. Wystarczy cotygodniowe przeczesanie gumową rękawicą lub szczotką. Kąpiele rzadkie i zazwyczaj dobrze tolerowane.
Rasa może dziedziczyć skłonności do chorób nerek (amyloidoza) po przodkach abisyńskich. Znane są też przypadki kardiomiopatii. Regularne badania profilaktyczne są zalecane.
Aktywny i wymagający kot, który potrzebuje stałej stymulacji — zabawek, łamigłówek i interakcji z opiekunem. Polecany osobom aktywnym i rodzinom. Słabo znosi długotrwałe przebywanie samemu w mieszkaniu.
Rasa hybrydowa powstała w wyniku skrzyżowania kota domowego z serwalem — dzikim afrykańskim kotem sawannowym. Pierwsze pokolenia (F1, F2) są najbliższe przodkowi dzikiemu i objęte w wielu krajach szczególnymi regulacjami prawnymi. Savannah to jeden z największych kotów domowych — długonogi, smukły, z charakterystycznym nakrapianym wzorem i dużymi, ustawionymi wysoko uszami.
Niezwykle aktywny, ciekawski i inteligentny. Zachowuje wiele cech dzikich przodków — skacze na duże wysokości, lubi wodę i poluje na wszystko, co się rusza. Silnie przywiązuje się do jednej osoby. Wymaga dużo uwagi i stymulacji.
Krótka, gęsta sierść jest łatwa w utrzymaniu — wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Kąpiele możliwe i zazwyczaj tolerowane, a część osobników wręcz je lubi.
Rasa stosunkowo zdrowa, choć wczesne pokolenia hybrydowe mogą mieć problemy z płodnością. Ważne jest żywienie odpowiednio dobrane do dużej, aktywnej sylwetki. Przed zakupem należy sprawdzić przepisy lokalne (niektóre kraje zabraniają posiadania wczesnych pokoleń).
Wymaga bardzo dużo przestrzeni, aktywności i stymulacji. Nie jest polecany dla osób bez doświadczenia z kotami. Polecany doświadczonym opiekunom z dużą przestrzenią życiową.
Rasa wywodzi się z Wyspy Man — małej wyspy na Morzu Irlandzkim między Wielką Brytanią a Irlandią. Charakterystyczny brak ogona lub jego silne skrócenie jest wynikiem naturalnej mutacji genetycznej, która utrwaliła się w izolowanej populacji. Budowa ciała jest zaokrąglona, zwarta, z tylnymi łapami wyraźnie dłuższymi od przednich, co nadaje kotu charakterystyczny kłusujący chód.
Łagodny, inteligentny i wyjątkowo lojalny. Mocno przywiązuje się do swojego opiekuna — bywa porównywany do psa ze względu na skłonność do chodzenia w ślad za człowiekiem. Dobrze odnajduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Jest odważny i lubi zabawę.
Występuje w wersji krótkowłosej (Manx) i półdługowłosej (Cymric). Krótkowłose wymagają minimalnej pielęgnacji, długowłose — czesania 2–3 razy w tygodniu. Kąpiele sporadyczne.
Mutacja odpowiedzialna za brak ogona może w skrajnych przypadkach prowadzić do tzw. syndromu Manx — wad kręgosłupa, problemów z pęcherzem i układem pokarmowym. Odpowiedzialni hodowcy nie krzyżują dwóch bezogonowych osobników, by zmniejszyć ryzyko.
Dobrze sprawdza się w mieszkaniu i domu. Aktywny, ale nie nadmiernie wymagający. Polecany rodzinom, osobom samotnym oraz tym, którzy cenią sobie lojalnego i kontaktowego towarzysza.
Egipski mau to jedna z najstarszych ras kotów domowych — jego podobizny odnajdywane są na starożytnych egipskich papirusach i freskach sprzed ponad 3000 lat. To jedyna naturalnie nakrapiana rasa wśród kotów domowych, u której wzór cętek jest efektem genetyki, a nie selekcji hodowlanej. Sylwetka jest smukła, atletyczna, o średniej wielkości, z charakterystycznym zielonkawym kolorem oczu.
Żywy, inteligentny i silnie przywiązany do wybranej osoby. Bywa nieufny wobec obcych, ale w gronie rodziny jest czuły i towarzyski. Wykazuje wyraźne preferencje — zazwyczaj wybiera jednego ulubionego domownika. Dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi kotami tej samej rasy.
Krótka, jedwabista sierść wymaga minimalnej pielęgnacji — wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Kąpiele rzadkie. Rasa jest schludna i utrzymuje się w czystości samodzielnie.
Ogólnie zdrowa rasa. Może wykazywać predyspozycje do leukodystrofii — rzadkiej choroby układu nerwowego. Wrażliwa na stres i zmiany środowiskowe. Zalecane spokojne, stabilne otoczenie.
Wymaga przestrzeni do ruchu i możliwości wyrażenia instynktu łowieckiego. Najlepiej sprawdza się w spokojnym domu, gdzie może zbudować więź z opiekunem. Polecany doświadczonym miłośnikom kotów.
Chomik syryjski pochodzi z suchych terenów Syrii i Turcji, gdzie w naturze zamieszkuje norki wykopane w lessowych zboczach. Dorosłe osobniki mają krępe, zaokrąglone ciało pokryte gęstą, miękką sierścią — najczęściej złocistopomarańczową, choć hodowla wyprodukowała dziesiątki odmian barwnych. Charakterystyczną cechą są obszerne torby policzkowe, w których chomik transportuje pokarm do spiżarni.
Chomiki syryjskie są zwierzętami typowo samotniczymi i terytorialnymi — kontakt z innym osobnikiem tego gatunku kończą zazwyczaj agresją. Wobec człowieka potrafią stać się oswojone i spokojne, jeśli codzienny kontakt z ręką zaczyna się od młodego wieku. Aktywne głównie o zmierzchu i w nocy, w dzień często śpią i nie należy ich wtedy budzić.
Minimalna powierzchnia klatki to 80×50 cm, choć większa zawsze wychodzi na korzyść zwierzęcia. Ściółka powinna mieć co najmniej 20–30 cm głębokości, by umożliwić naturalne kopanie nor — sprawdza się mieszanka wiórów bukowych i włókna kokosowego. Kuwetę sanitarną z piaskiem do kąpieli warto umieścić w stałym rogu. Całościowe czyszczenie raz na 1–2 tygodnie.
Chomiki syryjskie są podatne na mokry ogon (proliferative ileitis), czyli bakteryjną biegunkę szczególnie groźną u młodych osobników. Starsze chomiki często rozwijają nowotwory gruczołów sutkowych lub torbiele jajników. Choroby zębów wynikające z nieprawidłowej diety wymagają obserwacji.
Gatunek zdecydowanie solowy — trzymanie dwóch chomików syryjskich razem grozi śmiercią słabszego. Klatka powinna zawierać kołowrotek (min. 28 cm średnicy), domek do spania i możliwość kopania. Polecany dla osób, które mogą aktywnie spędzać czas ze zwierzęciem wieczorami. Dla dzieci poniżej 8 lat wymagany nadzór dorosłych.
Kawia domowa wywodzi się z Andów Południowych — jej przodkowie byli hodowani przez ludy prekolumbijskie już ponad 3000 lat temu, pierwotnie jako źródło pożywienia. Dziś to jeden z najpopularniejszych gryzoni towarzyszących na świecie, o krępej sylwetce, braku widocznego ogona i szerokiej głowie z dużymi oczami. Dostępna w wielu odmianach umaszczenia i długości sierści.
Świnki morskie są wyjątkowo towarzyskie i w naturze żyją w grupach — pojedynczy osobnik bez stałego kontaktu szybko poddaje się stresowi i apatii. Wobec opiekuna są ufne, rzadko gryzą, a oswojone osobniki chętnie siedzą na kolanach i komunikują się charakterystycznym pohukiwaniem oraz gwizdaniem. To doskonały wybór dla dzieci w wieku szkolnym.
Klatka dla pary powinna mieć co najmniej 120×60 cm podłogi — świnki morskie nie wspinają się, więc liczy się powierzchnia, nie wysokość. Odmiany długowłose wymagają codziennego szczotkowania sierści. Świnki nie wytwarzają witaminy C — muszą ją otrzymywać codziennie w postaci świeżych warzyw (papryka, natka pietruszki).
Niedobór witaminy C prowadzi do szkorbutu. Częste są też problemy z zębami (malockluzja trzonowców) utrudniające pobieranie pokarmu. Infekcje dróg oddechowych mogą mieć poważny przebieg — należy unikać przeciągów i niskich temperatur.
Świnki morskie powinny żyć co najmniej parami (dwie samice lub dwa wykastrowane samce). Aktywne przez cały dzień, bez typowego rytmu nocnego, co czyni je dobrymi towarzyszami dla całej rodziny. Wymagają stałego dostępu do siana, peletu, warzyw i wody.
Szczur ozdobny (Rattus norvegicus domestica) to udomowiona forma szczura wędrownego, w hodowli obecna od XIX wieku. Cechuje go smukłe, atletyczne ciało, długi łuskowaty ogon i duże, wyraziste uszy — dostępny w dziesiątkach odmian kolorystycznych, w tym odmiana kapturowa z charakterystycznym ciemnym kapturem na głowie i plecach. Pod względem inteligencji plasuje się w ścisłej czołówce wśród gryzoni hodowlanych.
Szczury ozdobne należą do najbardziej towarzyskich i przywiązanych do człowieka gryzoni — rozpoznają opiekunów po głosie i zapachu, uczą się imion i prostych poleceń. Nie znoszą samotności i koniecznie powinny żyć w grupach przynajmniej dwóch osobników tej samej płci. Są aktywne głównie wieczorami i nocą.
Klatka powinna być przestronna i wielopoziomowa — minimalne wymiary dla pary to 80×50×100 cm. Szczury uwielbiają wspinaczkę, hamaki i tunele. Gryzonie te same utrzymują higienę ciała, więc kąpiele są zbędne; wymagają jedynie kontroli pazurów i uszu.
Głównym zagrożeniem zdrowotnym są guzy nowotworowe — szczególnie samice są podatne na raka gruczołu sutkowego. Infekcje układu oddechowego (mykoplazma) to endemiczna przypadłość rasy wymagająca często przewlekłego leczenia. Regularne wizyty u weterynarza znającego egzotykę są niezbędne.
Minimalna grupa to dwa osobniki tej samej płci. Szczury wymagają codziennego wypuszczania poza klatkę na co najmniej 1–2 godziny. Polecane dla osób z doświadczeniem, które mogą poświęcić zwierzętom realny czas każdego dnia.
Hodowlana mysz domowa (Mus musculus) to udomowiona forma myszy zamieszkującej wszystkie kontynenty razem z człowiekiem od tysięcy lat. Jest najdrobniejszym powszechnie hodowanym gryzoniem — ma smukłe ciało, duże, błoniaste uszy i długi, cienki ogon. W hodowli dostępna w ogromnej liczbie odmian barwnych: białej, szarej, czarnej, łaciatej i wielu innych.
Myszy są zwierzętami stadnymi — samice trzyma się w grupach od dwóch wzwyż, natomiast samce wykazują silną agresję wobec rywali i zazwyczaj muszą żyć osobno. Wobec człowieka mogą być oswojone, choć w porównaniu do szczurów potrzebują więcej cierpliwości. Są szybkie i zwinne, co sprawia, że kontakt bezpośredni wymaga ostrożności.
Dla grupy trzech samic wystarczy klatka o wymiarach 60×40 cm z głębokimi tackami. Ściółka papierowa lub wiórowa wymaga częstszej wymiany (nawet co 2–3 dni), ponieważ mocz myszy ma intensywny zapach. Materiały do budowy gniazda są niezbędnym urozmaiceniem.
Myszy są stosunkowo podatne na nowotwory. Problemy oddechowe i infekcje wirusowe to inne częste schorzenia. Ze względu na krótkie życie choroby mogą rozwijać się błyskawicznie, dlatego codzienną obserwację zachowania i sylwetki warto traktować poważnie.
Gatunek polecany dla doświadczonych opiekunów ze względu na szybkość zwierząt i krótki czas życia wymagający emocjonalnego przygotowania. Myszy są aktywne głównie nocą, przez co nie są idealnym wyborem dla dzieci.