Brak artykułów w tej kategorii.
Zbrojnik z rodzaju Ancistrus to popularny pomocnik w akwarium — przyklejony do szyby lub kamienia skrobie glony swoimi tarczowatymi ustami. Pochodzi z szybkich, dobrze natlenowanych rzek Ameryki Południowej. Jego ciało pokryte jest kostnym pancerzem zamiast łusek, a samce posiadają charakterystyczne rozgałęzione wyrostki na głowie.
Spokojny i nieagresywny wobec innych ryb, choć samce bywają terytorialne względem siebie. Doskonale współegzystuje z praktycznie wszystkimi spokojnymi gatunkami. Aktywny głównie nocą, w ciągu dnia chowa się w jaskiniach lub pod korzeniami.
Temperatura 22–27°C, pH 6,0–7,5. Dobre natlenienie i filtracja. Niezbędne kryjówki i kawałki drewna. Akwarium minimum 80–100 litrów. Suplementacja warzywami: cukinia, ogórek, szpinak.
Generalnie wytrzymały. Podatny na zakażenia grzybicze ran na pancerzu oraz problemy jelitowe przy jednostronnej diecie.
Samica składa ikrę w jaskini lub rurce, samiec pilnuje i wachluje jaja. Narybek jest odporny i stosunkowo łatwy w odchowie.
Danio pręgowane to dynamiczna, szybka rybka o srebrno-niebieskich poziomych paskach biegnących wzdłuż całego ciała. Pochodzi ze spokojnych rzek i strumieni Azji Południowej, głównie z Indii i Bangladeszu. Jest jednym z najchętniej używanych organizmów modelowych w biologii i medycynie.
Bardzo żywe, stadne i towarzyskie — wymagają grupy minimum 6–8 osobników. Rzadko agresywne, choć szybkie ruchy mogą stresować spokojniejsze gatunki. Świetnie łączą się z gupnikami, zbrojnikami i neonami.
Wyjątkowo tolerancyjne — temperatura 18–28°C, pH 6,0–8,0. Akwarium od 60 litrów z pokrywą (skaczą!). Żywią się praktycznie wszystkim.
Jedne z odporniejszych ryb akwaryjnych. Problemy mogą pojawić się przy nagłych zmianach temperatury lub złej filtracji.
Składają ikrę na dnie lub między roślinami — ikra i narybek są zjadane przez dorosłe osobniki. Do rozrodu potrzebny oddzielny zbiornik z siatką ochronną. Wylęg po 2–3 dniach.
Kardynałek chiński to niepozorna, lecz elegancka rybka o czerwono-złotym pasie wzdłuż ciała i delikatnie zabarwionych płetwach. Pochodzi z górskich strumieni prowincji Guangdong w Chinach, gdzie woda jest chłodna i dobrze natlenowana. Przez pewien czas był uznany za wymarły w naturze, lecz odkryto nowe populacje w odległych rejonach.
Spokojny i stadny — najlepiej czuje się w grupie co najmniej 8–10 osobników. Nie wykazuje agresji i świetnie pasuje do innych małych, łagodnych ryb. Aktywny przez cały dzień, pływa głównie w środkowych warstwach wody.
Preferuje chłodniejszą wodę — temperatura 16–22°C, pH 6,0–8,0. Można trzymać bez ogrzewania w temperaturze pokojowej. Akwarium minimum 40 litrów. Mikropłatki, larwy solowca, cyklopy.
Bardzo wytrzymały i odporny. Problemy pojawiają się głównie przy zbyt wysokiej temperaturze lub złej filtracji.
Składa ikrę między drobnoulistnymi roślinami. Rodzice chętnie zjadają ikrę — potrzebny oddzielny zbiornik. Narybek łatwy do odchowania na infuzoriach i naupliusach solowca.
Cocker spaniel angielski to średniej wielkości pies myśliwski, pierwotnie hodowany do płoszenia i aportowania ptactwa. Wyróżnia się długimi, jedwabistymi uszami opadającymi wzdłuż pyska oraz wyrazistymi, ciemnymi oczami pełnymi łagodności. Dziś jest przede wszystkim towarzyszem rodzinnym, cenionym za przyjazny charakter i piękny wygląd.
| Wzrost | 38–41 cm |
|---|---|
| Waga | 12–15 kg |
| Długość życia | 12–15 lat |
Radosny, czuły i niezwykle przywiązany do rodziny. Dobrze dogaduje się z dziećmi — jest cierpliwy i łagodny, ale też energiczny w zabawie. Z innymi psami zazwyczaj żyje w zgodzie. Wymaga stałego kontaktu z człowiekiem — źle znosi długotrwałą samotność.
Długa, falista sierść wymaga szczotkowania co 2–3 dni, by unikać kołtunów. Strzyżenie co 6–8 tygodni konieczne. Uszy należy regularnie czyścić i wietrzyć — ich budowa sprzyja infekcjom. Kąpiel raz na 3–4 tygodnie.
Rasa podatna na przewlekłe zapalenia uszu, choroby oczu (zaćma, PRA) i dysplazję bioder. Zdarzają się też alergie pokarmowe.
Potrzebuje umiarkowanej aktywności — dwa spacery dziennie wystarczą. Sprawdzi się u rodzin z dziećmi, seniorów oraz osób aktywnych. Dobrze reaguje na szkolenie oparte na pozytywnym wzmocnieniu.
West highland white terrier, znany powszechnie jako westie, to niewielki pies o charakterystycznej, czysto białej szacie i zadziornym spojrzeniu. Pochodzi ze Szkocji, gdzie był hodowany do polowania na gryzonie i małe zwierzęta w norach. Mimo kompaktowej budowy to pies pełen temperamentu i pewny siebie.
| Wzrost | 25–28 cm |
|---|---|
| Waga | 6–10 kg |
| Długość życia | 12–16 lat |
Odważny, ciekawski i pełen energii — nie zdaje sobie sprawy z własnych rozmiarów. Jest przywiązany do opiekuna, choć potrafi też okazywać niezależność typową dla terierów. Z dziećmi radzi sobie dobrze, o ile traktowany z szacunkiem. Wobec małych zwierząt może wyzwalać instynkt myśliwski.
Twarda, podwójna sierść wymaga szczotkowania kilka razy w tygodniu. Tradycyjnie przycinana ręcznie (stripping), choć wielu właścicieli decyduje się na strzyżenie co 6–8 tygodni. Biała barwa sprawia, że zabrudzenia są wyraźnie widoczne.
Westies mają skłonność do chorób skóry, w tym atopii. Zdarzają się też problemy z układem oddechowym i choroby stawów biodrowych. Część osobników wykazuje nietolerancje pokarmowe.
Mimo małych rozmiarów potrzebuje regularnego ruchu i stymulacji umysłowej. Dobrze sprawdza się w mieszkaniu, pod warunkiem codziennych spacerów. Szkolenie wymaga konsekwencji — terierska niezależność potrafi utrudniać naukę.
Akita inu to imponująca, duża rasa japońska o dumnej sylwetce i spokojnym wyrazie pyska. Przez wieki służyła japońskiej szlachcie jako pies myśliwski i stróżujący, a dziś jest symbolem narodowym Japonii. Jej wizerunek uchodzi za znak lojalności i długowieczności.
| Wzrost | 58–67 cm |
|---|---|
| Waga | 32–50 kg |
| Długość życia | 10–13 lat |
Głęboko lojalny wobec swojej rodziny, lecz naturalnie powściągliwy i nieufny wobec obcych. Wymaga doświadczonego właściciela, który rozumie jej niezależny charakter. Wobec innych psów, szczególnie tej samej płci, może przejawiać agresję.
Gęsta, podwójna sierść intensywnie linieje dwa razy w roku — w tym czasie szczotkowanie codzienne konieczne. Kąpiel raz na 6–8 tygodni. Rasa jest wyjątkowo czysta — wiele akita samodzielnie pilnuje higieny na wzór kota.
Częste problemy to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroby autoimmunologiczne oraz problemy z tarczycą. Rasa może być wrażliwa na niektóre leki — zawsze informuj weterynarza o rasie.
Potrzebuje regularnego, umiarkowanego ruchu. Wymaga socjalizacji od szczenięcia i konsekwentnego wychowania. Polecana doświadczonym właścicielom z przestronnym domem.
Samojed to okazały, biały pies o puszystej sierści i charakterystycznym "uśmiechu" — uniesione kąciki pyska to efekt budowy anatomicznej. Pochodzi od plemion Samojedów z Syberii, gdzie przez tysiąclecia służył jako pies pociągowy i pasterski. To jedna z najstarszych ras świata.
| Wzrost | 46–56 cm |
|---|---|
| Waga | 16–30 kg |
| Długość życia | 12–14 lat |
Pogodny, towarzyski i pełen energii. Bardzo przywiązany do ludzi i źle znosi izolację. Doskonale dogaduje się z dziećmi i innymi psami. Bywa głośny — może dużo szczekać i wyć. Nie jest psem stróżującym — obcych wita z entuzjazmem.
Gęsta, biała sierść wymaga intensywnej pielęgnacji — szczotkowanie co najmniej 2–3 razy w tygodniu, a podczas linienia codziennie. Kąpiel co 4–6 tygodni. Pomimo białego koloru sierść samojeda ma właściwości samo-oczyszczające.
Samojedzi są podatne na cukrzycę, choroby nerek (nefropatia samojeda), dysplazję stawów biodrowych oraz problemy z oczami. Warto regularnie badać poziom glukozy u starszych osobników.
Pies aktywny, potrzebujący codziennego, solidnego ruchu. Najlepiej czuje się w chłodniejszym klimacie — upały znosi gorzej. Odpowiedni dla aktywnych rodzin z dziećmi i przestrzenią.
Owczarek australijski, wbrew nazwie, rozwinął się jako rasa głównie w Stanach Zjednoczonych jako pies do pracy przy stadach owiec i bydła. To pies średniej wielkości o niezwykłej inteligencji i energii. Wyróżniają go często różnokolorowe oczy i efektowna, merle'owa szata.
| Wzrost | 46–58 cm |
|---|---|
| Waga | 16–32 kg |
| Długość życia | 12–15 lat |
Niezwykle inteligentny, żywiołowy i mocno zorientowany na pracę. Uwielbia zadania i wyzwania z opiekunem. Świetnie dogaduje się z dziećmi, jednak może przejawiać instynkt zaganiania. Wymaga wyraźnego przywództwa i konsekwencji.
Sierść falista lub prosta wymaga szczotkowania 2–3 razy w tygodniu. Intensywniej linieje dwa razy w roku. Kąpiel co 4–6 tygodni. Szczególną uwagę należy zwrócić na okolice za uszami i na udach.
Rasa niesie ryzyko genetyczne związane z mutacją genu MDR1 (wrażliwość na niektóre leki). Stosunkowo często spotykana dysplazja biodrowa, epilepsja i choroby oczu. Wskazane testy genetyczne.
Potrzebuje co najmniej 1,5–2 godzin aktywności dziennie — najlepiej połączonej z treningiem. Idealna rasa do agility, frisbee, obedience. Nie nadaje się dla osób o siedzącym trybie życia.
Dalmatyńczyk to rasa o natychmiast rozpoznawalnym wyglądzie — biała sierść pokryta czarnymi lub wątrobowymi cętkami nie ma odpowiednika wśród innych psów. Jego historia jest długa i różnorodna: służył jako pies powoźny, stróżujący, a w Ameryce przez długi czas towarzyszył wozom strażackim. Szczenięta rodzą się całkowicie białe.
| Wzrost | 54–61 cm |
|---|---|
| Waga | 23–32 kg |
| Długość życia | 11–13 lat |
Energiczny, żywiołowy i bardzo przywiązany do swojej rodziny. Towarzyski, lubi zabawę i ruch. Zazwyczaj dobrze dogaduje się z dziećmi, choć ze względu na energię lepiej sprawdza się przy starszych. Lubi towarzystwo i źle znosi długą samotność.
Sierść jest krótka i gęsta — linieje praktycznie przez cały rok. Szczotkowanie raz w tygodniu wystarczy. Kąpiel co 4–6 tygodni.
Rasa ma genetyczną skłonność do głuchoty — około 8% dalmatyńczyków rodzi się całkowicie głuchych. Predysponowane do tworzenia kamieni w nerkach i pęcherzu ze względu na metabolizm kwasu moczowego.
Wymaga dużej dawki ruchu — minimum półtorej godziny dziennie, najlepiej biegu lub intensywnej zabawy. Nie nadaje się dla osób nieaktywnych. Polecany doświadczonym właścicielom z aktywnym stylem życia.
Chart afgański to jeden z najstarszych chartów świata — jego sylwetka łączy elegancję z siłą: smukłe ciało przykryte bogatą, jedwabistą sierścią sprawia wrażenie arystokratycznej wyniosłości. Pochodzi z górskich terenów Afganistanu, gdzie polował na grubą zwierzynę. Rasa o długiej historii, ceniona zarówno za użytkowość, jak i urodę.
| Wzrost | 63–74 cm |
|---|---|
| Waga | 23–27 kg |
| Długość życia | 12–14 lat |
Niezależny, dumny i selektywnie przywiązany — bywa opisywany jako pies o kocim charakterze. Do swojego opiekuna jest lojalny, lecz rzadko okazuje to w sposób wylewny. Wobec obcych bywa zdystansowany lub obojętny. Instynkt łowiecki jest silny.
Długa, gęsta sierść wymaga intensywnej pielęgnacji — szczotkowanie co najmniej 3–4 razy w tygodniu. Kąpiel co 1–2 tygodnie ze względu na budowę sierści.
Chart afgański jest stosunkowo wrażliwy na anestezję ze względu na niską zawartość tkanki tłuszczowej. Rasa podatna na dysplazję bioder, zaćmę i osteochondrozę.
Mimo dostojnego wyglądu potrzebuje regularnego, intensywnego ruchu. Najlepiej sprawdza się na dużych, ogrodzonych przestrzeniach. Ze względu na silny instynkt gonienia nie powinien biegać luzem w niezabezpieczonym terenie.