Flat-coated retriever
Flat-coated retriever to elegancki, czarny lub wątrobowy pies aportujący, hodowany w XIX-wiecznej Anglii do pracy na lądzie i w wodzie. Wyróżnia go długa, płasko leżąca sierść oraz wyjątkowo pogodne usposobienie. Często bywa nazywany "Piotrusiem Panem wśród psów" ze względu na dożywotnią młodzieńczość charakteru.
Charakter
Radosny, towarzyski i pełen energii — zachowuje szczenięcy entuzjazm przez całe życie. Świetnie dogaduje się z dziećmi i innymi psami, jest serdeczny wobec gości. Nie nadaje się na stróża, bo zbyt ufnie traktuje obcych. Potrzebuje dużo kontaktu z rodziną.
Pielęgnacja
Sierść gęsta i lekko falująca — wymaga czesania 2–3 razy w tygodniu. Kąpiel co 4–6 tygodni. Uszy wymagają regularnej kontroli — wiszące małżowiny sprzyjają infekcjom.
Zdrowie
Rasa obarczona podwyższonym ryzykiem nowotworów złośliwych, w tym mięsaka histiocytarnego i kostniaka — to główna przyczyna krótszej średniej życia. Zdarzają się też dysplazja bioder i postępujący zanik siatkówki.
Hodowla i wychowanie
Wymaga codziennych, aktywnych spacerów i możliwości swobodnego biegania. Doskonały partner do aportowania, pływania i sportów retrieverowych. Odpowiedni dla rodzin z dziećmi i aktywnych seniorów.
Vizsla (wyżeł węgierski)
Vizsla to szlachetny węgierski pies myśliwski o charakterystycznym złocistordzawym umaszczeniu bez białych znaczeń. Rasa kształtowała się przez wieki na węgierskich stepach jako wszechstronny pointer i aporter. Wyróżnia się wyjątkową więzią emocjonalną z właścicielem, co przyniosło jej przydomek "pies-rzep".
| Pochodzenie | Węgry |
|---|---|
| Długość życia | 12–15 lat |
| Waga | 20–30 kg |
| Wielkość | Średnia |
| Sierść | Krótka, gładka |
| Umaszczenie | Złoto-rudy (rdzawy) |
| Aktywność | Bardzo wysoka |
| Przyjazność dla dzieci | Bardzo dobra |
Charakter
Wrażliwy, czuły i bardzo przywiązany do rodziny — źle znosi długą samotność. Z dziećmi jest delikatny i cierpliwy, z innymi psami towarzyski. Wobec obcych bywa początkowo ostrożny, lecz rzadko agresywny.
Pielęgnacja
Krótka, gładka sierść jest niemal bezobsługowa — wystarczy tygodniowe przetarcie rękawicą i okazjonalna kąpiel. Pies prawie nie linieje i nie ma intensywnego zapachu. Należy regularnie czyścić uszy i skracać pazury.
Zdrowie
Rasa ogólnie zdrowa, lecz podatna na dysplazję bioder, epilepsję i nowotwory. Zalecane regularne badania serca, bo zdarzają się wady kardiologiczne.
Hodowla i wychowanie
Wymaga dużo ruchu — co najmniej 1,5–2 godziny dziennie. Idealny do biegania, rowerowych wycieczek i sportów kynologicznych. Polecany dla aktywnych rodzin.
Leonberger
| Pochodzenie | Niemcy (Leonberg) |
|---|---|
| Długość życia | 8–9 lat |
| Waga | 41–77 kg |
| Wielkość | Bardzo duża |
| Sierść | Długa, lwiogrzywowa |
| Umaszczenie | Złoty, rudy, piaskowo-żółty z czarną maską |
| Aktywność | Średnia |
| Przyjazność dla dzieci | Bardzo dobra |
Leonberger to imponujący pies olbrzym wyhodowany w niemieckim mieście Leonberg w XIX wieku przez Heinricha Essiga. Według legendy miał przypominać lwa z herbu miasta. W jego powstaniu uczestniczyły nowofundlandy, bernardyny i owczarki pirenejskie. Leonberger łączy majestatyczny wygląd z łagodnym charakterem i jest ceniony jako pies rodzinny oraz ratowniczy nad wodą.
Charakter
Pies spokojny, pewny siebie i bardzo oddany rodzinie. Leonberger jest łagodny wobec dzieci, przyjazny i zrównoważony. Mimo rozmiarów jest delikatny i wrażliwy. Dobrze sprawdza się jako pies terapeutyczny. Wymaga konsekwentnego, łagodnego prowadzenia i wczesnej socjalizacji.
Wielkość
Pies bardzo duży. Samce od 72 do 80 cm, masa od 54 do 77 kg.
Pielęgnacja
Bujna, podwójna sierść z grzywą wymaga regularnego szczotkowania kilka razy w tygodniu. W okresie linienia pielęgnacja jest intensywna.
Zdrowie
Predyspozycje do dysplazji stawów, chorób serca, skrętu żołądka, nowotworów kości oraz neuropatii leonbergerów. Długość życia od 8 do 10 lat.
Hodowla
Wybieraj hodowle z pełnymi testami genetycznymi i badaniami serca.
Ciekawostka
Leonbergery były ulubieńcami koronowanych głów Europy, między innymi cesarzowej Sissi.
Źródło: FCI standard rasy nr 145, Deutscher Club für Leonberger Hunde
Chow chow
| Pochodzenie | Chiny |
|---|---|
| Długość życia | 9–15 lat |
| Waga | 20–32 kg |
| Wielkość | Średnia |
| Sierść | Gęsta, puszysta (lub krótka) |
| Umaszczenie | Czerwony, czarny, niebieski, kremowy |
| Aktywność | Niska–średnia |
| Przyjazność dla dzieci | Dobra (przy socjalizacji) |
Chow chow to jedna z najstarszych ras świata, pochodząca z Chin, gdzie ma historię liczącą tysiące lat. Wykorzystywano go jako psa stróżującego, myśliwskiego, zaprzęgowego, a niestety także jako źródło mięsa i futra. Charakteryzuje się bujną grzywą wokół głowy, przypominającą lwa, oraz niebiesko-czarnym językiem, który jest unikalną cechą rasy. Porusza się sztywnym, dostojnym krokiem.
Charakter
Pies niezależny, godny i powściągliwy. Chow chow przypomina charakterem kota: jest przywiązany do jednej osoby, lecz rzadko wylewny. Bywa nieufny wobec obcych i dominujący. Wymaga wczesnej socjalizacji i konsekwentnego prowadzenia. Nie jest psem dla osób oczekujących wylewnej czułości.
Wielkość
Pies średni. Wysokość w kłębie od 46 do 56 cm, masa od 20 do 32 kg.
Pielęgnacja
Gęsta, obfita sierść (krótko- lub długowłosa) wymaga częstego szczotkowania, by uniknąć kołtunów. Rasa intensywnie linieje.
Zdrowie
Predyspozycje do dysplazji stawów, entropium, problemów skórnych, przegrzania (skrócona kufa). Długość życia od 9 do 12 lat.
Hodowla
Wybieraj hodowle dbające o oczy, stawy i nieprzesadnie krótką kufę.
Ciekawostka
Niebieski język to cecha wspólna tylko z rasą chińskiego shar pei.
Źródło: FCI standard rasy nr 205, The Kennel Club
Basenji
| Pochodzenie | Afryka Środkowa |
|---|---|
| Długość życia | 13–14 lat |
| Waga | 9–11 kg |
| Wielkość | Mała–średnia |
| Sierść | Krótka, gładka |
| Umaszczenie | Czerwono-biały, czarno-biały, trójkolorowy |
| Aktywność | Wysoka |
| Przyjazność dla dzieci | Dobra |
Basenji to prymitywna rasa pochodząca z Afryki Środkowej, gdzie od wieków służyła plemionom jako pies myśliwski. Jego najbardziej znaną cechą jest brak typowego szczekania, w zamian wydaje charakterystyczny odgłos przypominający jodłowanie. Basenji jest smukły, elegancki i niezwykle czysty, sam dba o higienę niczym kot. Należy do najstarszych ras psów na świecie.
Charakter
Pies inteligentny, niezależny i pełen energii. Basenji ma silny instynkt łowiecki i potrafi być uparty oraz trudny w tresurze. Jest czujny, ciekawski i przywiązany do rodziny, lecz powściągliwy wobec obcych. Wymaga aktywności i nadzoru, ponieważ chętnie ucieka i poluje.
Wielkość
Pies mały do średniego. Wysokość w kłębie od 40 do 43 cm, masa od 9 do 11 kg.
Pielęgnacja
Krótka, błyszcząca sierść wymaga minimalnej pielęgnacji. Pies sam się czyści i niemal nie wydziela zapachu.
Zdrowie
Predyspozycje do zespołu Fanconiego (choroba nerek), postępującego zaniku siatkówki, niedokrwistości hemolitycznej. Długość życia od 12 do 16 lat.
Hodowla
Wybieraj hodowle z testami DNA na choroby rasowe.
Ciekawostka
Suki basenji mają tylko jedną cieczkę w roku, co jest cechą prymitywnych ras.
Źródło: FCI standard rasy nr 43, Basenji Club of America
Pudel miniaturowy
Pudel miniaturowy to mniejsza odmiana pudla — rasy o długiej historii, hodowanej pierwotnie w Europie do aportowania zwierzyny z wody. Mimo eleganckiego wyglądu jest psem atletycznym i bardzo inteligentnym. Charakterystyczna, gęsta sierść nie linieje, co czyni go popularnym wyborem dla alergików.
Charakter
Wesoły, towarzyski i niezwykle pojętny — uczy się nowych komend w ekspresowym tempie. Z dziećmi jest cierpliwy i energiczny, z innymi psami zazwyczaj zgodny. Lubi być w centrum uwagi.
Pielęgnacja
Gęsta, kręcona sierść rośnie nieustannie i wymaga strzyżenia co 6–8 tygodni. Codzienne czesanie, by unikać kołtunów. Kąpiel co 3–4 tygodnie. Uszy z gęstym owłosieniem wewnątrz wymagają regularnego czyszczenia.
Zdrowie
Rasa może cierpieć na postępujący zanik siatkówki, chorobę von Willebranda, zwichnięcie rzepki oraz epilepsję. Zęby pudli miniaturowych bywają podatne na kamień — konieczna regularna higiena jamy ustnej.
Hodowla i wychowanie
Pomimo małych rozmiarów to pies aktywny, potrzebujący codziennego ruchu i zajęcia dla głowy. Doskonały do agility, obedience i sportów psich. Sprawdzi się w mieszkaniu. Polecany rodzinom, seniorom i osobom z alergią.
Rhodesian ridgeback
Rhodesian ridgeback to potężny, atletyczny pies myśliwski wywodzący się z południowej Afryki, gdzie hodowcy łączyli europejskie psy osadników z miejscowymi psami posiadającymi charakterystyczny grzbietowy czub. Rasa służyła do tropienia, a nawet odciągania uwagi lwów podczas polowań. Wyróżnia go pasmo sierści rosnące pod prąd wzdłuż kręgosłupa.
| Pochodzenie | Zimbabwe (Rodezja) |
|---|---|
| Długość życia | 10–12 lat |
| Waga | 29–41 kg |
| Wielkość | Duża |
| Sierść | Krótka, gładka (grzebień wzdłuż grzbietu) |
| Umaszczenie | Pszeniczny |
| Aktywność | Bardzo wysoka |
| Przyjazność dla dzieci | Dobra |
Charakter
Pewny siebie, niezależny i odważny — pies, który myśli samodzielnie. Z rodziną jest czuły i opiekuńczy. Wobec innych psów może być dominujący, a silny instynkt łowczy sprawia, że małe zwierzęta są dla niego potencjalną zwierzyną.
Pielęgnacja
Krótka, gładka sierść jest łatwa w utrzymaniu — wystarczy tygodniowe przetarcie rękawicą do sierści. Kąpiel co 6–8 tygodni.
Zdrowie
Ridgeback może cierpieć na dysplazję bioder, dermoid sinus (wrodzona anomalia skóry wzdłuż grzbietu), degenerację mielopatię oraz nowotwory.
Hodowla i wychowanie
To pies wymagający dużo ruchu i przestrzeni — minimum godzina intensywnej aktywności dziennie. Dobrze sprawdza się przy biegaczach i rowerzystach. Nie polecany początkującym właścicielom.
Alaskan Malamute
Alaskan Malamute to jeden z najstarszych polarnych psów pociągowych, wywodzący się od wilków udomowionych przez lud Mahlemut na Alasce. Zbudowany potężnie i masywnie, przez tysiąclecia służył do transportu ciężkich ładunków przez zaśnieżone tereny Arktyki. To pies o silnej, niezależnej osobowości.
Charakter
Przyjazny, towarzyski i bardzo przywiązany do rodziny, choć potrafi być uparty i dominujący. Z dziećmi zazwyczaj dobrze się dogaduje, jednak ze względu na rozmiar i siłę wymaga nadzoru. Wobec innych psów może przejawiać skłonności dominacyjne, szczególnie wobec osobników tej samej płci.
Pielęgnacja
Malamute ma gęstą, dwuwarstwową sierść, która intensywnie linieje dwa razy w roku — w tym czasie wymaga codziennego czesania gęstym grzebieniem. Kąpiel zaleca się co 6–8 tygodni. Regularnie należy przycinać pazury i czyścić uszy.
Zdrowie
Rasa jest podatna na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, chondrodysplazję (CHD) oraz dziedziczną polineuropatię. Malamute może też cierpieć na niedoczynność tarczycy i zaćmę.
Hodowla i wychowanie
To pies wymagający dużej dawki ruchu — co najmniej 1,5–2 godziny aktywności dziennie. Najlepiej czuje się w domu z ogrodem lub na wsi. Dobrze znosi zimno, natomiast upały mogą mu sprawiać dyskomfort. Polecany dla aktywnych właścicieli z doświadczeniem w prowadzeniu ras nordyckich.
Pies Bernski (Berner Sennenhund)
Pies Bernski pochodzi ze szwajcarskich Alp, gdzie przez wieki pomagał farmerom jako pies pasterski, stróżujący i pociągowy. Jego charakterystyczne, trójkolorowe umaszczenie — czarno-biało-rude — sprawia, że jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras na świecie. To pies o spokojnym temperamencie i wyjątkowej cierpliwości.
Charakter
Łagodny, spokojny i niezwykle lojalny wobec swoich opiekunów. Świetnie dogaduje się z dziećmi — jest cierpliwy i delikatny nawet wobec najmłodszych. Wobec obcych zachowuje rezerwę, ale rzadko wykazuje agresję. Dobrze żyje z innymi psami i kotami.
Pielęgnacja
Długa, gęsta i lekko falowana sierść wymaga regularnego czesania co najmniej 2–3 razy w tygodniu, a podczas linienia — codziennie. Kąpiel raz na 6–8 tygodni. Szczególną uwagę należy zwrócić na okolice uszu.
Zdrowie
Psy Bernskie są podatne na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Bardzo wysokie jest u nich ryzyko nowotworów — to jedna z ras o najwyższym wskaźniku zachorowań na raka. Mogą też cierpieć na postępową atrofię siatkówki.
Hodowla i wychowanie
Berner Sennenhund potrzebuje umiarkowanej ilości ruchu — wystarczą 1–2 godziny spacerów i aktywności dziennie. Lepiej znosi chłód niż upały. Świetnie odnajduje się w domach z ogrodem. Polecany dla rodzin z dziećmi.
Dog argentyński (Dogo Argentino)
Dogo Argentino to rasa stworzona w Argentynie w latach 20. XX wieku przez Antonio Nores Martineza, który skrzyżował kilkanaście ras, by uzyskać silnego, odważnego psa myśliwskiego zdolnego do polowania na pumy i dziki. Cechuje go czysto biała, gładka sierść i imponująca, muskularna sylwetka.
Charakter
Niezwykle oddany swojej rodzinie, z dziećmi ze swojego domu zazwyczaj tolerancyjny i opiekuńczy. Wobec obcych jest naturalnie czujny i powściągliwy — to instynktowny strażnik. Z innymi psami może wykazywać dominację. Wymaga silnego, konsekwentnego prowadzenia i wczesnej socjalizacji.
Pielęgnacja
Gładka, krótka sierść jest stosunkowo łatwa w utrzymaniu — wystarczy tygodniowe szczotkowanie rękawicą. Kąpiel co 4–6 tygodni. Szczególną uwagę należy poświęcić fałdom skórnym wokół pyska i czoła.
Zdrowie
Dogo Argentino jest genetycznie powiązany z głuchotą — szacuje się, że ok. 10% osobników rodzi się głuchych. Poza tym rasa może borykać się z dysplazją stawów i problemami skórnymi. Badanie słuchu metodą BAER jest zalecane u szczeniąt.
Hodowla i wychowanie
To pies wymagający dużej ilości ruchu i mentalnej stymulacji. Minimem są 1,5–2 godziny aktywności fizycznej dziennie. Polecany wyłącznie doświadczonym właścicielom, którzy potrafią konsekwentnie prowadzić psa o silnym charakterze.