American Staffordshire Terrier (AmStaff)

Jack Russell Terrier

Jack Russell terrier to niewielki, energiczny pies myśliwski wyhodowany w Anglii przez pastora Johna Russella w XIX wieku. Celem było stworzenie odważnego teriera zdolnego wchodzić do nor lisich i wypłaszać zwierzynę. Rasa zachowała robocze cechy do dziś i jest niezwykle żywiołowa. Cechuje ją mocna budowa, biała dominująca sierść i niespożyta energia.

Charakter

Inteligentny, odważny i pełen życia. Jack Russell potrzebuje ogromnej ilości ruchu i stymulacji umysłowej, w przeciwnym razie szybko się nudzi i staje się destrukcyjny. To pies dla osób aktywnych. Bywa uparty i ma silny instynkt łowiecki, więc trudno mu zaufać przy małych zwierzętach.

Wielkość

Pies mały. Wysokość w kłębie od 25 do 30 cm, masa od 5 do 6 kg.

Pielęgnacja

Sierść może być gładka, szorstka lub pośrednia, wszystkie wymagają tylko regularnego szczotkowania. Niewielka pielęgnacja, ale rasa linieje.

Zdrowie

Generalnie zdrowa i długowieczna. Mogą wystąpić zwichnięcie rzepki, choroby oczu, głuchota. Długość życia od 13 do 16 lat.

Hodowla

Szukaj hodowli z testami oczu i stawów.

Ciekawostka

Pies Eddie z serialu Frasier oraz Milo z filmu Maska to słynne Jack Russell teriery.

Źródło: FCI standard rasy nr 345, The Kennel Club

Papillon (motyli)

Pekińczyk

Pekińczyk to jedna z najstarszych ras na świecie, hodowana przez wieki wyłącznie dla chińskich cesarzy i uznawana za święte zwierzę dynastii Tang. Przez stulecia żaden zwykły obywatel Chin nie mógł posiadać pekińczyka pod karą śmierci. Dopiero po splądrowaniu Pekinu przez wojska brytyjskie w 1860 roku psy trafiły do Europy.

Pochodzenie	Chiny
Długość życia	12–15 lat
Waga	3–6 kg
Wielkość	Mała
Sierść	Długa, gęsta
Umaszczenie	Różnorodne
Aktywność	Niska
Przyjazność dla dzieci	Dobra (starsze dzieci)

Charakter

Pekińczyk ma charakter zdecydowanie niezależny i nieco wyniosły — pamięta swoje cesarskie korzenie. Jest przywiązany do swojego właściciela, ale na własnych zasadach. Wobec obcych bywa chłodny i podejrzliwy. Z dziećmi dogaduje się lepiej, gdy są spokojne i delikatne.

Pielęgnacja

Obfita, dwuwarstwowa sierść wymaga intensywnej pielęgnacji. Codzienne lub co drugi dzień czesanie gęstym grzebieniem jest niezbędne. Kąpiel co 3–4 tygodnie, z dokładnym suszeniem. Konieczna jest regularna kontrola i czyszczenie fałdów skórnych wokół pyska. Oczy wymagają codziennego przetarcia.

Zdrowie

Pekińczyk należy do ras brachycefalicznych — spłaszczona twarz powoduje problemy z oddychaniem i nietolerancję wysiłku. Oczy przez wypukłe osadzenie są narażone na urazy i infekcje. Często spotykane są też problemy z kręgosłupem (IVDD) i choroby serca.

Hodowla i wychowanie

Pekińczyk ma umiarkowane potrzeby ruchowe — spokojne spacery i zabawa w domu wystarczają. Nie nadaje się do intensywnego wysiłku fizycznego. Doskonały wybór dla osób starszych, mieszkających w małych mieszkaniach lub szukających spokojnego towarzysza.

Ciekawostka: Na pokładzie Titanica przeżył tylko jeden pies — pekińczyk o imieniu Sun Yat-Sen, należący do pasażerów pierwszej klasy. Właściciele zabrali go do szalupy ratunkowej dzięki jego miniaturowym rozmiarom.

Cane Corso

Cane corso to potężny włoski molos wywodzący się od starorzymskich psów bojowych. Przez stulecia służył jako stróż gospodarstw, obrońca stad i towarzysz myśliwych polujących na grubą zwierzynę. Rasa niemal wymarła po drugiej wojnie światowej, lecz grupa włoskich miłośników odbudowała ją w latach siedemdziesiątych. Dziś cane corso cieszy się rosnącą popularnością na całym świecie jako pies rodzinny i ochronny. Jego sylwetka łączy masę z atletyzmem, a sam pies emanuje powagą i pewnością siebie.

Charakter

To rasa zrównoważona, oddana i niezwykle przywiązana do swojej rodziny. Cane corso jest naturalnym stróżem, czujnym wobec obcych, ale nieagresywnym bez powodu. Wymaga konsekwentnego prowadzenia i wczesnej socjalizacji, ponieważ pozostawiony sam sobie może stać się nadmiernie dominujący. W stosunku do dzieci z własnej rodziny bywa łagodny i opiekuńczy.

Wielkość

Pies duży. Samce osiągają od 64 do 68 cm w kłębie i ważą od 45 do 50 kg, suki są nieco mniejsze.

Pielęgnacja

Krótka, gęsta sierść wymaga minimalnej pielęgnacji. Wystarczy cotygodniowe szczotkowanie gumową rękawicą. Należy regularnie kontrolować uszy i przycinać pazury. Rasa potrzebuje sporo ruchu i zajęć umysłowych.

Zdrowie

Predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, skrętu żołądka, problemów z powiekami (ektropion, entropion) oraz chorób serca. Średnia długość życia wynosi od 10 do 12 lat.

Hodowla

Wybieraj hodowle z testami stawów i serca rodziców. Rasa wymaga doświadczonego opiekuna, nie poleca się jej początkującym.

Ciekawostka

Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa cohors oznaczającego strażnika i opiekuna posiadłości.

Źródło: FCI standard rasy nr 343, Associazione Italiana Cane Corso

Koń arabski

Koń arabski to jedna z najstarszych i najszlachetniejszych ras na świecie, wyhodowana przez Beduinów na Półwyspie Arabskim. Słynie z urody, wytrzymałości oraz charakterystycznej, lekko wklęsłej linii głowy. Polskie hodowle arabów należą do najbardziej cenionych na świecie.

Charakter

Inteligentny, wrażliwy i niezwykle przywiązany do człowieka. Konie arabskie są odważne, energiczne, ale jednocześnie łagodne wobec opiekuna. Wymagają cierpliwego, spokojnego prowadzenia, ponieważ źle znoszą szorstkie traktowanie.

Wielkość

Wzrost w kłębie zwykle 145-160 cm, masa ciała 380-450 kg. Sylwetka lekka, sucha, z wysoko noszonym ogonem.

Pielęgnacja

Codzienne czyszczenie sierści, regularne czyszczenie i pielęgnacja kopyt, ochrona delikatnej skóry przed otarciami od sprzętu. Latem konieczna ochrona przed owadami.

Zdrowie

Rasa odznacza się dużą długowiecznością i odpornością. Spotyka się genetyczne schorzenia jak SCID (ciężki złożony niedobór odporności) czy CA (ataksja móżdżkowa) — odpowiedzialne hodowle testują reproduktory.

Hodowla

Wymaga przestronnych pastwisk, ruchu i kontaktu z innymi końmi. Dobrze znosi różne klimaty, ceni jednak suche, czyste stanowiska w stajni.

Ciekawostka

Konie arabskie mają o jeden krąg lędźwiowy i o jedną parę żeber mniej niż inne rasy, co wpływa na ich krótki, mocny grzbiet i charakterystyczną sylwetkę.

Źródło: Polski Związek Hodowców Koni, opracowanie własne na podstawie literatury hippologicznej

Pełna krew angielska (Thoroughbred)

Folblut, czyli koń pełnej krwi angielskiej, to najszybsza rasa wierzchowa świata, wyhodowana w Anglii do wyścigów. Wywodzi się od trzech protoplastów wschodnich. Stanowi podstawę uszlachetniania wielu ras półkrwi.

Charakter

Temperamentny, ambitny i wrażliwy. Konie pełnej krwi są pełne ognia, wymagają doświadczonego jeźdźca i konsekwentnego treningu.

Wielkość

Wzrost w kłębie 155-170 cm, masa 400-500 kg. Sylwetka smukła, lekka, z długimi nogami i głębokim podbrzuszem.

Pielęgnacja

Cienka skóra i krótka sierść wymagają delikatnego czyszczenia oraz dobrej ochrony przed zimnem i owadami. Konieczna staranna pielęgnacja po wysiłku.

Zdrowie

Podatne na kontuzje ścięgien i stawów wynikające z intensywnego treningu, a także na wrzody żołądka i schorzenia układu oddechowego.

Hodowla

Wymaga wysokiej jakości pasz, fachowej opieki i przemyślanego treningu. Najlepiej czuje się w nowoczesnych, dobrze wentylowanych stajniach.

Ciekawostka

Wszystkie współczesne folbluty wywodzą się w linii męskiej od trzech ogierów: Byerley Turk, Darley Arabian i Godolphin Arabian.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie literatury hippologicznej, Polski Klub Wyścigów Konnych

Hucuł

Hucuł to rdzennie polska i karpacka rasa konika górskiego, ukształtowana w surowych warunkach Karpat Wschodnich. To koń prymitywny, niezwykle wytrzymały i niezawodny w trudnym terenie. Objęty jest programem ochrony zasobów genetycznych.

Charakter

Spokojny, zrównoważony, łagodny i bardzo ufny wobec ludzi. Hucuły są wytrwałe, odporne na stres i doskonale sprawdzają się w hipoterapii oraz turystyce jeździeckiej.

Wielkość

Wzrost w kłębie 132-147 cm, masa około 350-400 kg. Budowa mocna, zwarta, z krótkimi, silnymi nogami i twardymi kopytami.

Pielęgnacja

Mało wymagający. Gęsta sierść chroni przed chłodem, dlatego potrzebuje głównie regularnego czyszczenia i kontroli kopyt. Świetnie znosi życie na wolnym wybiegu.

Zdrowie

Bardzo zdrowa, odporna rasa o silnym układzie odpornościowym. Dobrze radzi sobie z ubogim pożywieniem, co przy nadmiarze paszy grozi otyłością.

Hodowla

Idealny do hodowli ekstensywnej, na pastwiskach górskich i podgórskich. Toleruje trudny klimat i ubogie gleby.

Ciekawostka

Hucuły potrafią przenosić ciężkie juki po stromych górskich szlakach, dlatego dawniej nazywano je "końmi-tragarzami" Karpat.

Źródło: Polski Związek Hodowców Koni, program ochrony zasobów genetycznych

Koń śląski

Koń śląski to polska rasa zimnokrwista i pogrubiona, wywodząca się ze skrzyżowań klaczy miejscowych z ogierami oldenburskimi i wschodniofryzyjskimi. Łączy siłę z elegancją ruchu. Występuje w typie szlachetnym i pogrubionym.

Charakter

Łagodny, pracowity i posłuszny. Konie śląskie są zrównoważone i chętne do współpracy, co czyni je dobrymi końmi zaprzęgowymi oraz rekreacyjnymi.

Wielkość

Wzrost w kłębie 150-170 cm, masa 600-750 kg. Budowa masywna, koścista, z szeroką klatką piersiową.

Pielęgnacja

Wymaga regularnego czyszczenia bujnej sierści i grzywy oraz częstej kontroli dużych kopyt. Bujne szczotki na pęcinach trzeba osuszać, by uniknąć infekcji.

Zdrowie

Generalnie zdrowa rasa. Ze względu na masę narażona na przeciążenia stawów oraz schorzenia kopyt przy braku pielęgnacji.

Hodowla

Potrzebuje dobrej, kalorycznej paszy i przestrzeni. Sprawdza się w gospodarstwach i zaprzęgach pokazowych.

Ciekawostka

Konie śląskie należą do najczęściej wykorzystywanych w Polsce zaprzęgów reprezentacyjnych i pokazów powożenia.

Źródło: Polski Związek Hodowców Koni

Fryzyjczyk

Koń fryzyjski to majestatyczna rasa pochodząca z holenderskiej Fryzji, znana z kruczoczarnej maści i bujnych szczotek na nogach. Słynie z efektownego, wysokiego chodu i był ulubieńcem rycerstwa oraz dworów. Dziś ozdoba pokazów i zaprzęgów.

Charakter

Łagodny, przyjacielski i chętny do współpracy mimo imponującej postury. Fryzy są spokojne, lojalne i przywiązane do człowieka.

Wielkość

Wzrost w kłębie 150-170 cm, masa 550-650 kg. Sylwetka dostojna, z wygiętą szyją i długą, falującą grzywą.

Pielęgnacja

Wymaga intensywnej pielęgnacji bujnej grzywy, ogona i szczotek na pęcinach. Włosy na nogach trzeba dokładnie osuszać, by zapobiec grudzie i infekcjom skóry.

Zdrowie

Rasa obciążona genetycznie — występuje karłowatość, wodogłowie czy skłonność do schorzeń skóry i przewodu pokarmowego. Hodowle prowadzą testy genetyczne.

Hodowla

Potrzebuje czystych, suchych warunków i starannej opieki. Wrażliwy na wilgoć w okolicy pęcin.

Ciekawostka

Konie fryzyjskie były tak cenione, że ich wywóz z Fryzji bywał w przeszłości zakazany, by chronić czystość rasy.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie literatury hippologicznej