Brak artykułów w tej kategorii.
American Staffordshire Terrier wywodzi się ze Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwinął się jako odrębna rasa w XIX wieku na bazie angielskich terierów i buldogów. Pomimo burzliwej historii — rasa była hodowana do dogfightingu, co jest dziś zakazane i potępiane — AmStaff jako pies towarzyszący jest znany ze swojej łagodności wobec ludzi i lojalności.
Żywiołowy, przywiązany do rodziny i wyjątkowo wrażliwy na ludzkie emocje. Z dziećmi ze swojego domu tworzy mocne więzi i jest wobec nich bardzo tolerancyjny. Kontakty z innymi psami wymagają nadzoru, bo może wykazywać skłonność do dominacji. Kluczowa jest wczesna i szeroka socjalizacja.
Krótka, przylegająca sierść jest wyjątkowo łatwa w utrzymaniu. Wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu rękawicą i kąpiel co 4–8 tygodni.
AmStaff jest podatny na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Rasa może cierpieć na choroby skóry i alergie pokarmowe. Znana też podatność na zaćmę i wady serca.
To pies bardzo aktywny, potrzebujący co najmniej 1,5 godziny ruchu dziennie. Doskonale sprawdza się w agility, weight pullingu i innych dyscyplinach psich sportów. Najlepiej sprawdza się u aktywnych właścicieli z doświadczeniem w szkoleniu psów o silnym charakterze.
Jack Russell Terrier to mała, lecz pełna energii rasa stworzona w Anglii w XIX wieku przez księdza Johna Russella z myślą o polowaniu na lisy. Mimo niewielkich rozmiarów to pies o ogromnej odwadze i determinacji, który dosłownie przez całe życie zachowuje szczenięcy temperament.
Niezwykle energiczny, ciekawski i odważny ponad miarę swojego rozmiaru. Z dziećmi w wieku szkolnym zazwyczaj świetnie się dogaduje — pasuje mu ich aktywność. Wobec innych psów bywa zaczepny i dominujący. Instynkt łowiecki ma bardzo silnie rozwinięty.
Sierść może być gładka, szorstka lub łamana. Sierść gładka wymaga jedynie cotygodniowego szczotkowania, natomiast szorstka i łamana potrzebuje regularnego strippingu 1–2 razy do roku. Kąpiel raz na 4–6 tygodni.
Jack Russell Terrier cieszy się ogólnie dobrym zdrowiem, jednak rasa ma predyspozycje do zwichnięcia rzepki kolanowej (patella luxation). Mogą u niej wystąpić choroby oczu — zaćma wrodzona i zwichnięcie soczewki. Zdarzają się alergie skórne i schorzenia kręgosłupa.
Wymaga bardzo dużej dawki ruchu i stymulacji umysłowej. Potrzebuje co najmniej godziny intensywnej aktywności dziennie plus zabawy angażującej inteligencję. Może mieszkać w mieszkaniu, ale wymaga licznych codziennych wyjść.
Papillon, czyli pies motyli, to jedna z najstarszych ras psów miniaturowych, znana w Europie już od XV wieku — można go odnaleźć na obrazach dawnych mistrzów, w tym Rubensa i Tycjana. Nazwa rasy pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego motyla, co nawiązuje do charakterystycznych, rozłożystych uszu przypominających skrzydła owada.
Papillon jest psem wyjątkowo inteligentnym, żywym i przyjacielskim. Chętnie nawiązuje kontakt zarówno z właścicielem, jak i z obcymi. Dobrze dogaduje się z dziećmi, które traktują go delikatnie, oraz z innymi psami. Jest niezwykle pojętny w szkoleniu.
Pomimo jedwabistego, długiego futra Papillon jest stosunkowo łatwy w pielęgnacji, ponieważ nie posiada podszerstka. Wystarczy czesanie 2–3 razy w tygodniu i kąpiel co 4–6 tygodni. Zęby warto szczotkować kilka razy w tygodniu — rasy miniaturowe są podatne na choroby przyzębia.
Papillon jest rasą ogólnie zdrową, jednak jak większość psów miniaturowych podatny jest na zwichnięcie rzepki. Może też cierpieć na padaczkę o podłożu genetycznym. Warto monitorować stan uzębienia.
Papillon ma więcej energii niż sugeruje jego wygląd — potrzebuje codziennych spacerów i aktywnej zabawy. Doskonale nadaje się do życia w mieszkaniu. Świetny wybór dla osób starszych, singli i rodzin z dziećmi w wieku szkolnym.
Pekińczyk to jedna z najstarszych ras na świecie, hodowana przez wieki wyłącznie dla chińskich cesarzy i uznawana za święte zwierzę dynastii Tang. Przez stulecia żaden zwykły obywatel Chin nie mógł posiadać pekińczyka pod karą śmierci. Dopiero po splądrowaniu Pekinu przez wojska brytyjskie w 1860 roku psy trafiły do Europy.
Pekińczyk ma charakter zdecydowanie niezależny i nieco wyniosły — pamięta swoje cesarskie korzenie. Jest przywiązany do swojego właściciela, ale na własnych zasadach. Wobec obcych bywa chłodny i podejrzliwy. Z dziećmi dogaduje się lepiej, gdy są spokojne i delikatne.
Obfita, dwuwarstwowa sierść wymaga intensywnej pielęgnacji. Codzienne lub co drugi dzień czesanie gęstym grzebieniem jest niezbędne. Kąpiel co 3–4 tygodnie, z dokładnym suszeniem. Konieczna jest regularna kontrola i czyszczenie fałdów skórnych wokół pyska. Oczy wymagają codziennego przetarcia.
Pekińczyk należy do ras brachycefalicznych — spłaszczona twarz powoduje problemy z oddychaniem i nietolerancję wysiłku. Oczy przez wypukłe osadzenie są narażone na urazy i infekcje. Często spotykane są też problemy z kręgosłupem (IVDD) i choroby serca.
Pekińczyk ma umiarkowane potrzeby ruchowe — spokojne spacery i zabawa w domu wystarczają. Nie nadaje się do intensywnego wysiłku fizycznego. Doskonały wybór dla osób starszych, mieszkających w małych mieszkaniach lub szukających spokojnego towarzysza.
Cane Corso to włoski mastif o starożytnych korzeniach sięgających czasów Imperium Rzymskiego, gdzie jego przodkowie służyli jako psy bojowe i stróżujące. Nazwa rasy pochodzi od łacińskiego "cohors", oznaczającego strażnika lub obrońcę. Przez wieki był wykorzystywany we Włoszech do pilnowania majątków, polowania na duże zwierzęta i pracy z bydłem.
Spokojny, pewny siebie i bardzo lojalny wobec rodziny. Z dziećmi ze swojego domu jest zazwyczaj opiekuńczy i delikatny. Wobec obcych jest naturalnie czujny i powściągliwy — to instynktowny strażnik. Z innymi psami może wykazywać dominację. Wymaga silnego, konsekwentnego prowadzenia i wczesnej socjalizacji.
Krótka, gęsta sierść jest stosunkowo łatwa w utrzymaniu — wystarczy szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu. Kąpiel co 6–8 tygodni. Szczególną uwagę należy poświęcić fałdom skórnym wokół pyska i czoła.
Cane Corso jest podatny na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Rasa bywa dotknięta wywinięciem lub zawinięciem powiek, wymagającym niekiedy korekty chirurgicznej. Zdarzają się skręty żołądka i kardiomiopatie.
Cane Corso potrzebuje codziennej dawki ruchu — 1–1,5 godziny spacerów i aktywności. Najlepiej czuje się w domu z ogrodem. Polecany wyłącznie doświadczonym właścicielom, którzy potrafią konsekwentnie prowadzić bardzo dużego i silnego psa o naturalnych instynktach ochronnych.
Jedna z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych ras świata, wywodząca się z Półwyspu Arabskiego, gdzie przez tysiąclecia była hodowana przez koczownicze plemiona beduińskie. Charakteryzuje się wyjątkowo elegancką sylwetką, wklęsłym profilem głowy i wysoko niesioną szyją. Jej krew uszlachetniała przez wieki niemal wszystkie rasy koni hodowlanych na świecie.
Inteligentny, wrażliwy i lojalny wobec człowieka, jednocześnie żywy i wymagający doświadczonego jeźdźca. Doskonały do rekreacji, rajdów długodystansowych i sportu jeździeckiego; najlepiej sprawdza się u osób pewnych siebie i cierpliwych, potrafiących nawiązać z nim partnerską relację.
Wymaga wysokiej jakości siana i uzupełnienia paszą treściwą dostosowaną do wysiłku. Sierść delikatna, wymaga regularnego szczotkowania; kopyta twarde, ale wymagają kucia lub przycinania co 6–8 tygodni. Wrażliwy na zimno i wilgoć, w chłodnym klimacie potrzebuje odpowiedniej derki.
Rasa stosunkowo odporna, ale podatna na schorzenia układu pokarmowego (kolki) i alergie skórne. Niektóre linie mają genetyczny problem SCID (złożony niedobór immunologiczny). Można też cierpieć na alergie skórne.
Potrzebuje przestronnego boksu (minimum 3×4 m) oraz codziennego dostępu do padoku lub pastwiska. Towarzyski z natury — źle znosi izolację od innych koni. W Polsce wymaga stajni z ociepleniem na zimę.
Rasa wyhodowana w Anglii na przełomie XVII i XVIII wieku z trzech ogierów orientalnych skrzyżowanych z klaczami miejscowymi. Stworzona z myślą o wyścigach, jest uważana za najszybszego konia świata na średnich dystansach. Każdy koń tej rasy jest wpisany do zamkniętej księgi hodowlanej.
Ognisty, bardzo czujny i szybko reagujący na bodźce — wymaga doświadczonego jeźdźca i konsekwentnego szkolenia. Przeznaczony głównie do wyścigów; po zakończeniu kariery wyścigowej nadaje się do skoków, WKKW i innych dyscyplin sportowych.
Dieta bogata w energię — duże ilości owsa, sieczki i siana. Sierść cienka i wrażliwa, wymaga regularnej pielęgnacji i osłony przed zimnem. Kopyta stosunkowo delikatne, wymagają starannej kowalskiej opieki.
Często dotykają go schorzenia układu oddechowego (krwawienie z płuc podczas wysiłku — EIPH), problemy ze ścięgnami i wrzody żołądka przy intensywnym treningu.
Wymaga dużego, dobrze wentylowanego boksu i regularnych, intensywnych treningów. Towarzyski, ale może być dominujący w grupie. Potrzebuje stałego kontaktu z ludźmi.
Prymitywna rasa górska ukształtowana przez wieki w Karpatach Wschodnich, spokrewniona z dzikim koniem tarpan. Niewielki, krępy i niezwykle wytrzymały, doskonale radzi sobie w surowym, górzystym terenie. W Polsce objęty programem ochrony zasobów genetycznych.
Spokojny, pojętny i przyjazny — uchodzi za jeden z najbezpieczniejszych koni do pracy z dziećmi i osobami starszymi. Wszechstronnie użytkowy: nadaje się do turystyki konnej, hipoterapii, pracy w zaprzęgu i lekkiej pracy polowej.
Bardzo skromny w utrzymaniu — żywi się głównie sianem i pastwiskiem, bez konieczności suplementacji paszą treściwą przy umiarkowanym wysiłku. Kopyta twarde, często niewymagające kucia przy użytkowaniu w terenie naturalnym.
Wyjątkowo odporna rasa, rzadko choruje. Może być podatna na ochwat przy zbyt bogatej diecie i niewystarczającym ruchu. Należy kontrolować wagę, bo skłonny do tycia na dobrych pastwiskach.
Może zimować na zewnątrz przy dostępie do wiaty i dobrej paszy. Stadny, dobrze znosi życie w grupie. Nie wymaga drogiej infrastruktury — prosty padok i wiata w zupełności wystarczają.
Polska rasa konia gorącokrwistego, hodowana od XIX wieku na Śląsku poprzez krzyżowanie miejscowych klaczy z ogierami oldenburskimi i hanowerskimi. Reprezentuje typ szlachetnego konia użytkowo-wierzchowego, łączącego elegancję z siłą. Wpisany do polskiej księgi stadnej, jest jedną z rodzimych ras objętych programem ochrony.
Zrównoważony, chętny do pracy i łatwy w obsłudze — dobrze znosi pracę zarówno pod siodłem, jak i w zaprzęgu. Odpowiedni dla jeźdźców średniozaawansowanych; sprawdza się w sporcie amatorskim i rekreacji.
Wymaga regularnej diety opartej na dobrym sianie i paszy treściwej dostosowanej do poziomu aktywności. Sierść gęsta, kopyta duże i mocne, wymagające kucia co 6–8 tygodni.
Rasa ogólnie zdrowa, jednak przy nadmiernej tuszy może rozwinąć problemy ze stawami i więzadłami. Zalecana regularna profilaktyka przeciwpasożytnicza i stomatologiczna.
Wymaga przestronnego boksu o wymiarach co najmniej 4×4 m oraz regularnego dostępu do padoku. Ze względu na masę ciała potrzebuje solidnej infrastruktury stajniowej.
Rasa wywodząca się z holenderskiej prowincji Fryzja, o historii sięgającej kilku wieków — w średniowieczu służyła jako koń bojowy noszący ciężkozbrojnych rycerzy. Wyróżnia się intensywnie czarną maścią, bujnymi frędzlami na nogach i imponującą grzywą. Dziś ceniony za efektowny wygląd i dostojny ruch.
Łagodny, towarzyski i chętny do współpracy — uchodzi za konia wyjątkowo przyjaznego człowiekowi. Sprawdza się w powożeniu, jeździectwie rekreacyjnym, ujeżdżeniu oraz w spektaklach i filmach.
Wymaga regularnego rozczesywania i pielęgnacji bujnej grzywy, ogona i frędzli — te ostatnie są szczególnie narażone na grzybicę skóry w wilgotnych warunkach. Kopyta duże, wymagają systematycznej opieki kowala.
Rasa podatna na dermatofilozę (chorobę skóry pod frędzlami) i schorzenia układu limfatycznego. Stosunkowo częste są też problemy z sercem. Wymaga uważnego monitorowania stanu zdrowia.
Potrzebuje dużego boksu i regularnego ruchu — bez odpowiedniej aktywności skłonny do tycia. Dobrze znosi chłodny klimat, ale wymaga suchego stanowiska, aby chronić frędzle przed wilgocią.